Uçsuz Bucaksız Bir Film Senaryosu: Deneme 1,2 Kimse var mı?

Evden çıkmak için hazırlandığında, aynaya son kez bakıp dağınık ve birbirine karışmış saçlarını eliyle düzeltmeye çalıştı. Yaşadıklarını kaldıramıyor gibiydi ve çok güçlü olduğunu düşünen biri için bu, kabullenmesi zor bir gerçekti. Yine de her şeye rağmen kabullenip bu şekilde devam etmeye çalışacaktı. Kendi sorunları yetmezmiş gibi, başkalarının meselelerinde de arada kalmak zorunda bırakılmıştı.

Derin bir nefes aldı ve aynadaki yansımasına bakarken içindeki buhranı saklamaya çalıştı. Gözlerinde hâlâ gece boyunca çektiği uykusuzluğun izleri vardı. Kim bilir, belki de yorgunluğu sadece bedensel değildi; zihni de artık bu yükü taşıyamaz hâle gelmişti. Kendi iç dünyasında kopan fırtınalara rağmen, dışarıda her şeyin yolunda olduğunu göstermeye çalışmak yavaş yavaş tüketiyordu onu.

Kapıdan çıkarken, yanındaki masada duran telefonuna uzandı. Parmakları tereddütle numaraları dolaşırken, aramak istediği kişinin kim olduğunu bile bilmiyordu. Belki bir arkadaş, belki de uzun zamandır ihmal ettiği bir aile üyesi... Ama en sonunda vazgeçti. Sessizliğin güvenli limanında kalmak, bu karmaşanın ortasında bile bir nebze olsun huzur veriyordu.

Kapının koluna uzandı, bir anlığına durdu. Ya dışarıdaki dünya da içindeki gibi karışık ve anlaşılmazsa? Ya orada da çözülmesi imkânsız düğümlerle karşılaşırsa? Ancak burada, bu dört duvar arasında kalmak da bir seçenek değildi. Hayat, her ne kadar zorlayıcı ve yorucu olsa da, devam etmek zorundaydı. Kapıyı açtı; serin bir sabah rüzgârı yüzüne çarptı. Bu, belki de gün boyunca hissedeceği tek rahatlatıcı şey olacaktı.

Adımını attığında, arkasında bıraktığı evin sessizliği onu bir anlığına geri çekmeye çalıştı. Ama devam etmeliydi. Sorunları nereye giderse gitsin peşinden gelecek olsa da, belki de bu yolda bir çözüm, bir çıkış bulabilirdi. Yolda yürürken derin bir nefes aldı ve içindeki karmaşayı bastırmaya çalıştı. Bugün, kendi savaşını verdiği bir gün daha olacaktı.

Her adımda, zihninde yankılanan düşünceleri susturmaya çalışıyordu. Ama bu sessizlikte bile, kalbinin ağırlığı her zamankinden daha fazla hissediliyordu. Birilerine yardım etmeye çalışırken, kendi iç dünyasında kaybolmuştu. Ve şimdi, bu karmaşadan çıkmak için tek başına mücadele etmesi gerektiğini biliyordu.

Yolun sonunda bir karar vermek zorunda olduğunu hissediyordu: Ya kendi yolunu bulacak ya da başkalarının çizdiği yolda sürüklenmeye devam edecekti. Kararını verirken, içindeki karışıklığı ve dışarıdaki karmaşayı bir kenara bırakıp sadece kalbinin sesine kulak vermesi gerektiğini anladı. Ancak bu, onun için hiç de kolay bir şey değildi.

İlişkinin şekli ne olursa olsun bireylerin alanlarını korumayı ve karşısındakinin alanına saygı duymayı öğrenmesi gerekir.

#Yeterhayeterhayat