Uçsuz Bucaksız Bir Film Senaryosu: Bastırılmış Duygular

Yol boyunca düşünceler birer birer zihnini sarmalarken, adımları giderek ağırlaştı. Her biri, sanki omuzlarındaki yükü biraz daha artırıyordu. Bedeninin ve ruhunun aynı anda bu kadar ağırlaşması, hayatın katlanılmaz bir oyun haline geldiğini düşündürdü ona. Bir kez daha, dış dünyada hiçbir şey olmamış gibi davranmak zorunda kalmıştı, ama içi içini yiyordu. Bu ikiyüzlülük, onu yavaşça tüketen bir hastalıktı.

Kalabalık sokaklarda, insanların yüzlerinde birer maske gibi duran sahte gülümsemelere baktı. Her biri kendi dünyasına gömülmüş, kendi acısını ve sıkıntısını saklıyordu. Belki de herkes aynı yükü taşıyordu, ama kimse birbirine söyleyemiyordu. İçindeki öfke kabarıyor, bu sahte hayatlara karşı bir isyan bayrağı açmak istiyordu. "Neden herkes bu kadar sahte?" diye düşündü. "Neden kimse gerçek yüzünü göstermiyor?"

İçindeki isyan büyüdükçe adımları daha da hızlandı. Bir yerlere yetişmek istiyordu, ama nereye gideceğini bilmiyordu. Bütün bu karmaşa ve anlaşılmazlık içinde, belki de kendini bulabileceği bir yer vardı. Ama o yere ulaşmak için daha ne kadar gitmesi gerektiğini bilmiyordu. Bu belirsizlik, onu daha da çaresiz ve sinirli yapıyordu.

Bir köşe başında durup derin bir nefes aldı. Bu şehrin gürültüsü ve karmaşası, zihnindeki kaostan farklı değildi. Her şey bir araya gelmiş, onu ezip geçmek için bekliyordu. "Buna daha ne kadar dayanabilirim?" diye düşündü. "Neden her şey bu kadar zor olmak zorunda?"

Düşünceler zihninde hızla dönüp dururken, etrafına bakındı. İnsanlar hâlâ akıp gidiyordu, herkes bir yerlere yetişmeye çalışıyordu. Ama o, bu akışın bir parçası olmak istemiyordu. Bu koca kalabalıkta, yalnızlık hissi içini kemiriyordu. "Belki de hiçbir yere ait değilim," diye geçirdi içinden. "Belki de burası benim yerim değil."

Bir bankta oturdu ve başını ellerinin arasına aldı. Gözlerini kapattı ve derin bir nefes daha aldı. Kendi içindeki bu fırtınayı dindirmek istiyordu, ama nasıl yapacağını bilmiyordu. "Belki de artık savaşmaktan vazgeçmeliyim," diye düşündü. "Belki de bu hayat bana göre değil."