Uçsuz Bucaksız Bir Film Senaryosu: Bu Son Vera!

Yerdeki parçalardan toplayabildiği kadarını topladı. Avucunun içinde tuttuğu parçalardan birisi elini kesmişti ama kanayan yere müdahale etme gereği duymadan onları düzgünce sehpaya sıraladı ve kendisiyle kısmen de olsa göz göze gelecek şekilde konumlandırdı. Ellerini başının arasına alıp konuşmaya başladı:

“Nefes al, sakin ol... Tamam. Ne demek istiyorsun? Bana ne anlatmaya çalışıyorsun?” diyebildi.

“Biz senin parçalarınız. Her birimiz senin farklı bir yönünü temsil ediyoruz. Korkularını, acılarını, hatalarını... Hepsi bizde saklı.”

“Ama ben bu parçalarla yaşamak istemiyorum. Ben... Kendimi toparlamak istiyorum. Bu parçalar beni yıpratıyor.”

“Kendini toparlamak, bizi anlamadan mümkün değil. Senin gerçeğinle yüzleşmek zorundasın. Korkuların ve acıların da senin bir parçan. Biz, senin bir yansımanız.”

“Peki, bu yüzleşme nasıl olacak? Nasıl anlamaya çalışacağım?”

“Önce kabul etmelisin. Geçmişini, hatalarını, pişmanlıklarını... Hepsini kabul et. Bu senin hikayen ve onlardan kaçamazsın.”

“Kabul etmek? Nasıl kabul edeceğim? Bu kadar acı verici bir geçmişi nasıl kabul edebilirim?”

“Kabul etmek, onları değiştirmek zorunda olmadığını anlamaktır. Geçmişini değiştiremezsin ama onunla barışabilirsin. Kendine merhamet et. Hatalarını affet. İçindeki tüm karanlığı kabul ettiğinde, ışığa daha kolay ulaşabilirsin.”

“Zor... Çok zor. Ama deneyeceğim. Kendimi affetmek... Korkularımla yüzleşmek...”

“Zor olacak, evet. Ama bu, kendine açtığın bir yolculuk. Bu yolda, kendini daha iyi tanıyacak ve güçleneceksin.”

“Tamam. Kendimi kabul edeceğim. Geçmişimi, hatalarımı... Hepsini. Ama bunun kolay olmadığını biliyorum.”

“Kolay değil ama imkânsız da değil. Bu yolculukta yalnız değilsin. Biz buradayız ve seni anlamaya çalışman için yanındayız.”

“Belki de gerçekten ihtiyacım olan şey bu... Kendimi kabul etmek, anlamak... Teşekkür ederim. Bana bunu gösterdiğiniz için.”

“Her zaman burada olacağız, seninle. Ama unutma, bu yolculuk senin. Biz sana sadece rehberlik edebiliriz.”

“Evet... Bu benim yolculuğum. Kendimi bulmak için çıkmam gereken bir yolculuk. Ve belki de bu sefer gerçekten bir çözüm bulabilirim.”

“Bizden korkma. Kendi içindeki savaşı bitirmenin yolu, bizle barış yapmaktan geçiyor.”

“O zaman, barışı bulmak için adım atacağım. Kendimi daha iyi anlamak için bu seslere kulak vereceğim. Ve sonunda, gerçekten kim olduğumu keşfedeceğim.”

“Doğru yoldasın. İçindeki bu savaşı kazandığında, huzura ereceksin.”

“Huzur... Evet, huzur. Umarım bir gün gerçekten huzuru bulabilirim. Şimdi, ilk adımı atma zamanı.”

Okuduğunuz İçin Teşekkürler.

#Yeterhayeterhayat