Herkesle iyi olma, kimseyle kötü olmama takıntısından nasıl kurtulurum?

Birisiyle tartışınca, aram açılınca veya birine tavır koyunca, haklı bile olsam içim içimi yiyor.
​Sanki herkes benden nefret ediyormuş gibi bir huzursuzluk çöküyor üstüme. Kimseyle küs kalamıyorum. Sırf bu "herkesle iyi olayım, kimse bana kırgın olmasın" kafası yüzünden, gidip ilk mesajı ben atıyorum, ortamı yumuşatmaya çalışıyorum. Ama bunu yaptıktan sonra da kendimi çok zayıf, gurursuz ve karşı tarafa muhtaçmışım gibi hissediyorum.
Telefonun başında mesaj bekliyorum resmen, bana göre en ufak bir soğukluk hissetsem de kırk senaryo kuruyorum BU DAVRANIŞTAN NASIL KURTULURUM?
Herkesle iyi olma, kimseyle kötü olmama takıntısından nasıl kurtulurum?
Cevapla