HERŞEYİ KAFAYA TAKIYORUM, KAFAMDA KURUYORUM BUNDAN NASIL KURTULURUM?

18 yaşındayım.
Psikologa gidecek maddi durumum yok. Ama sizlerin söyledigi bir iki cumleyle belki anlatacaklarimi asabilirim.
* Dengesiz ve kararsızım bir dediğim bir dedigimi tutmaz hep ikilemdeyimdir. Kendi karakterimi sorgularken veya anlatırken bile kesin cevaplar veremem.
*Güvensizim. Hem kendime, hem başkalarına.
* kimseyle derdimi paylaşmayı sevmiyorum, aslında paylasmasam, herseyimi bilen insanlara artık hicbirseyimi anlatmasam daha iyi hissedicem gibime geliyor. Ama kendimi tutamıyorum. Hele sinirliyken hele de konu tazeyse herkese herseyimi anlatacak kapasitede biriyim.
*Çok sevdiğim birinin yanlış bir hareketini göreyim örneğin aslında bana guvenmedigini fark edeyim kafamda kurdukca kuruyorum.
*Sinirlenince ağzımdan çıkan hicbirseyi duymuyorum böylece insanların eline koz vermiş oluyorum ne de olsa şimdiki dostlarimiz ilerde dusmanimiz olsbilir.
*Kimsenin en iyi arkadaşı olamıyorum. Olmadı değil önceden oldu ama sevmediğim huyları görünce hemen soguyorum. Hayatımda sadece bir iki kişi var.
*Bana değer veren, seven, kollayan sahip çıkan tek kişi annem. Onu kaybetmekten çok korkuyorum sürekli annemin öldüğünü düşünüp agliyorum. Ya anneme birşey olursa cümlesi hayatımın önemli bir yerini kapsıyor.
Ben bu durumlari nasıl asabilirim?
Neler önerirsiniz?
Kafama takmaktan yoruldum artık ic sesim bir an susmuyor.
Aslında benim olmak istediğim kişi "kimseyle birseyini Paylasmayan, sessiz, sakın, hiç birşeye yorum yapıp karışmayan herşeyi içinde yaşayan biri"
Ben böyle olmak istiyorum ama olamıyorum.
Olmayı denedigim zamanlarda da ya depresyona girdim ya da devamını getiremedim.
Ne yapacagim ben?