Hergun ölim diye dua ediyorum, cunku herkes benden bikti. ölmessem yinede hayata nasil baglanmaliyim?

Kalabalık beni sahiden sıktı. Ben ikide birde böyle oluyorum, bazen bütün insanları boyunlarına sarılıp öpecek kadar seviyorum, bazen de hiçbirinin yüzünü görmek istemiyorum. Bu nefret filan değil.. İnsanlardan nefret etmeyi düşünmedim bile.. Sadece bir yanlızlık ihtiyacı. Öyle günlerim oluyor ki, etrafımda küçük bir hareket, en hafif bir ses bile istemiyorum. Fakat sonra birdenbire etrafımda baya yakın birilerini arıyorum. Bütün bu beynimde geçenleri teker teker, uzun uzun anlatacak birini. O zaman ne kadar hazin bir hal aldığımı tasvir edemezsiniz..

Bir arabanın üstüne bilerek atlayıp, nasıl olsa frene basabilecek kadar refleksi vardır diyemezsin. O yüzden Allah merhametlidir deyip de, bile isteye böyle şeyler yapamayız. "Hiçbir şey için ölümü temenni etmeyiniz." Tarzı bir hadis var. Dua et, psikoloğa git, kendini geliştir hayata bağlan.