Sadece çamaşır yıkamayı seviyorum. Başka bişey mutlu etmiyor beni. Sizce bu normal mi?

Sıkıntılar var. Gerek psikolojik gerek sağlık. Geleceğimin ne olacağı belirsiz. Psikolojik dedim bir annem bir babam var
hasta ve yaşlılar. Benim onlardan başka kimsem yok. Ne akraba ne dost. Her bayram olduğu gibi yine 3 kişiyiz. Ailem dışarı çıkmaz gezmez tozmaz. Yaşları gereği. Ben hep kendimi bildim bileli evdeydim. bir üniv okumaya il dışına gittim o kadar. Ve ayrıca obezim. Sebebi ise yaşadığım pskilolojik durumlar. Şu hayattan artık zevk almıyorum. Herşey bana boş ve anlamsız gelirken tek sevdiğim şey çamaşır makinesinde çamaşır yıkamak , onunda amacı var en güzel kokan yumuşatıcıları bulmak için. Ne biliyim mesela eskiden yine azda olsa umudum vardı. Bu bayram sabahı hiç uyanmak bile istemedim. Psikologa git demeyin gidemem. çunku o ğr et menim. Atanmadan pskiloga gidersem tanı alırsam sıkıntı olur. Bu arada 1 sene oldu univden mezun olalı. Sanırım ondan böyle oldu. Kime sorsam tüm sınıf arkadaşlarım bizde çok sıkılıyoruz bunaldık diyorlar. Bj gidişat nedir sizce. İçimdeki uktel ve hayaller gerçekleşirse düzelir miyim. Yoksa gerçekten psikolojik durummu.. Ayrıca bir suru hedefim amacım uktelerim var fakat ben herşeyden korkar hale geldim. Bir zamanlar sanatçı unlu olmak isteyen ben şimdi korkuyorum. Malum ortam kotu. Bunca senedir kendimi korudum
ve bana her manada zarar gelsin istemem. Yani mesela evlenmekten korkuyorum. Cunku içimde yapamadıhım bir suru hedef hayal var. Onlar gerçekleşmeden evlenemem. Allah korusun kimseyedw faydam olmaz zaten. Hoş ben zayıflıcada kişisel olarak gelişim kurslarına gidicemde ohoo yaşım 27 olsa olsa bu iş 29 da anca olur gibi gelir. Ne bileyim. Kafam çok karışık. Sizce benim durumum nedir?