Asosyal, sessiz, kendi halinde bir gençlik geçirdim. Bu duruma aşırı üzülüyorum?

İşte ben sıfırdan başlamak istemiyorum, sıfırdan başlayıp diğer insanları yakalamaya çalışmak geç kalmışlığımı daha da artırmaktan başka bir işe yaramayacak. Sonuçta bazı şeylerin düzgün gitmesi için o konularda geçmişten gelen bir altyapıya sahip olmak gerekiyor.

Diğer insanların hayatı kesintisiz bir şekilde yolunda giderken benim bir yerlerde her şeyi sıfırlayıp yeni bir başlangıç yapmak zorunda kalmam kaderin bana karşı yaptığı bir haksızlıktır. Neden benim hayatım kesintisiz bir şekilde yolunda gitmedi?

26 yaş bir ilişkiye başlamak için çok geç bir yaş. Bu yaşta başlayan bir ilişkinin de gerçek bir ilişki olma olasılığı çok düşük. Bir şey istediğin zaman gerçekleşirse değerlidir, hevesin kaçtıktan sonra gerçekleşirse tüm değerini yitirir. Zaten benimle sevgili olacak kadar düşmüş erkeği ben istemem.

Kilo verdim zaten, ama anca 22 yaşında. O yaştan sonra kilo vermek de bir işe yaramıyor, önemli olan en başından beri normal kiloda olmaktı.

İsim vermeyeyim, ama Ankara'daki iyi bir üniversitenin bir mühendislik bölümünden mezunum. Fakat kendimi hiçbir zaman o üniversiteyi kazanmış gibi göremedim, 2. girişimde kazandım çünkü. O üniversiteyi bitirmem de hiçbir işe yaramadı, üniversite yıllarında sosyallik problemlerim nedeniyle pek çok fırsatı kaçırdım, şu an evde işsiz işsiz oturuyorum. Benimle aynı dönemde mezun olmuş olanlar başarılı ve sosyal bir üniversite hayatının ardından iyi bir şirkete girdi, ben ise bu hallere düştüm, ve bu hallere düşen tek kişiyim.

Bu saatten sonra ilgi çeksem ne olur, bir kıymeti yok benim için. Beğenilmeme, ilgi çekmeme, değersiz görülme duygularını bu yaşa kadar fazlasıyla tattım çünkü.

Bu saate kadar karşıma birinin çıkmasını istedim ama çıkmadı, bu saatten sonra çıkacak kişiyi de ben istemiyorum, geçti artık, zamanında çıksaymış karşıma.

Benim gibi biriyle birlikte olacak kadar düşmüş erkeği ne yapayım ben?

Çünkü artık genç değilim. Bu saatten sonra ne yaparsam yapayım gençliğini yaşamış biri olamayacağım. Gezmek, eğlenmek, sevgilinin olması, geniş çevre, sosyallik, okul başarısı, bunlar gençken güzel ve gençlik çağında bir anlam ifade ediyor. Gençlik çağından sonra bunlara sahip olsan da bunun bir değeri olmaz. Her şey zamanında yaşanırsa güzeldir.

26 yaş genç bir yaş değil. Yaşıtlarımın çoğu birkaç yıllık sevgilileriyle evleniyor şu an, çoğu birkaç yıldır çalışıyor, kariyerlerinde ilerliyorlar.

Hayır, kaybettiğim çok şey var, tüm gençliğimi kaybettim. Gençliği bomboş geçmiş bir hayata devam etme konusunda istekli değilim.

Aynı dönemde mezun olduğum insanlar zamanında iyi şirketlere girdiler. Ancak benim CV'm iyi bir şirkete girebilmek için yeterli değil. Bu CV ile 3-5 kişinin çalıştığı vasat bir aile şirketinde bile zar zor iş bulurum.

Ne gibi yanlışlar yapmışım? İnsanlar zamanında beni dışlamışsa, ergenlik dönemimde ucube gibi bir tipim olmuşsa bunda benim bir suçum yok.

Üzgünüm ama, ayağa kalkmamak senin suçundu aslında. Belki bana yaşın daha küçük diyeceksin ama inan ki düşündüklerimin çoğunu benim yaşımdakiler düşünemez şu anda. Sen o anda ayağa kalkıp işe koyulmadığın için, ipleri eline almadığın için suçlusun. Şimdi ipleri eline almalısın. Yaşıyorsun, sürekli bir çocuk gibi dert yanamazsın. Evet, sert konuşuyorum çünkü; bazı insanların gerçeği kavramak için sert bir konuşmaya ihtiyacı olur. Eğer,
sen de böyleysen;KALK ARTIK! Duramazsın daha fazla! Hayatını daha ne kadar karartmayı düşünüyorsun?

Not: Eğer dediklerime katılmıyorsan, cevap yazmayabilirsin. Amacım seni kırmak değil, aksine yardım etmek. Ben de eskiden senin gibiydim. Ve bana da bu sert konuşmayı yapacak kimsem yoktu. Ben de kendime yaptım. Şimdi iyi ki yapmışım diyorum. Sen de şu an dahi yapsan, birkaç yıla kalmaz, " oh be" dersin.

Bütün hayatı dikkate alırsak geç olmayabilir, ama sadece gençlik dönemini dikkate alırsak çok geç. Gençliğin en son zamanları.

İşte ben o kişiyi istemiyorum, zamanında çıksaymış karşıma. Bir şey istediğin zaman gerçekleşirse değerlidir, hevesini ve umudunu kaybettikten sonra gelen şeyin hiçbir değeri yoktur.

Hadi bunu geçelim, diyelim ki öyle bir şey oldu, bu durum yine de benim erkekler tarafından beğenilmemiş biri olduğum gerçeğini değiştirmeyecek.

Bunu da geçelim, bu şeyleri 26 yaşında değil de 20-21 yaşlarında yaşamak çok daha güzel olmaz mıydı? Her şey zamanında güzel sonuçta, bu tip şeylerin en güzel olduğu zamanlar da o yaşlar.

Bu saatten sonra atlatsam ne olacak? Giden gençliğim geri gelecek mi?