Gençliğim hep eve kapalı yalnız asosyal geçti bu bir kayıp mı?

Artık benim için her şey bitmiş mi

Ruhen çöktüm tükendim o ayrı ama yaşım 32 ne biliyim hâlâ umudumu var gerçi bu yaşıma kadar hep umutla yaşadım ama hiçbir şey düzelmedi hep aynı kaldım en güzel yaşlarım böyle geçti gitti yaşıtlarım nerde ben nerdeyim çok geride kaldım eksik kaldım geç kaldım

Ben daha evden dışarı sokağa çıkamıyorum iş diyorsun ya keyfimden gençliğimi eve kapalı ölü gibi geçirmedim herhalde

Ne alaka insanların sorunları olamaz mı ben çocukluğumdan belli utangaç çekingen içime kapanık asosyal sessiz biriyim hiç açılamadım kendimi aşamadım hep kapanık kaldım senelerdir istemeyerek eve kapalı asosyal yalnız işsiz yaşıyorum gençliğimi istemeyerek evde geçirdim sende basit bir yargıla zaten yaşamayan anlayamaz ki

Al işte bir yargılayan daha ya bu hayatta beni kimse anlamayacak mı ben istemeyerek eve kapalı işsiz asosyal yaşadım senelerdir istemeyerek eve kapalı yaşıyorum istesemde çıkamıyorum dışardan korkuyorum herkes bana dışa çık sosyalleş arkadaş esin işgal çalış gez eğlen diyor senelerdir böyle diyor ama bende senelerdir aynıyım yapamadım yapamıyorum ergenliğimde de aynıydım gençliğimde kapanık geçti keyfimden eve kapatmadım kendimi herhalde bende gençliğimi yaşamak istiyordum dışarda çıkmak mahallemi keşfetmek insanları tanımak işe girmek çalışmak sosyal olmak gezmek eğlenmek aşk yaşamak sevgili olmak evlenmek bende istedim ama yapamadım çocukluğumdan belli utangaç çekingen içime kapanık sessiz biriyim kişilik yapım böyle açılamadım kapanık kaldım en güzel yaşlarımı evde geçirdim ama bu benim tercihim değildi mecburiyetten böyle yaşadım yaşamaya devam ediyorum

Biraz anlasanız insanları bu kadar yargılamayın size basit gelen bir şey her insana basit gelmeyebilir ilkokula ortaokul liseye gittim ama hep kapanik çekingen pasif sessiz kaldım yalnız kaldım dışlandım açılamadım okulda ölüden farkım yoktu liseyi bitirince de eve kapandım mahalle hayatım da yoktu zaten asosyaldim askere gittim 15 ay askerlik yaptım ama askerde de sessiz pasif yalnız kendi halimde kaldım açılamadım askerlik bir şekilde bitti sonra yine eve kapandım 10 sene oldu geleli bu 10 senede bir sürü sınava girdim işe başvurdum hatta işkur programına bile katıldım ama yok hiç açılamadım gittikçe daha da kapandım 20 li yaşlarım evde geçti hiç arkadaşım olmadı işe giremedim çok işe başvurdum da alan olmadı hep evde durdum yaşım 32 hâlâ aynıyım hatta daha da kapandım hayata geç kaldım hayatı kaçırdım gençliğim evde geçti gitti bu yaştan sonra bazı şeyler bana imkansız geliyor işim eşim sosyal hayatım olacağını düşünemiyorum bile böylece evde yaşlanıp gidiyorum bu da benim gerçeğim

Sağ ol bence ben şanssız bir erkeğim bu yaşıma kadar hiçbir yönden kazanamadım çocukluğumdan belli hep kaybeden biriyim hiç toplumda yerim bile olmadı okulda dışlandım mahallede dışlandım askerde bile dışlandım iş hayatından aşk hayatından sosyal hayattan mahrum kaldım yaş olmuş 32 gençliğim hep böyle geçti gitti psikoloji mi kaldı bende bezdim bıktım iyice kapandıkça daha da kapanıyorum üstelik

Hayat devam ediyor ama ben hep aynıyım ölüden farkım yok hiç yaşamadım daha

32 yaşına kadar hayatımda hiç kız olmadı bu yaşıma kadar hiçbir kıza yaklaşmadım bile sevgilim de olmadı öyle bir şey değil yani bu başka bir şey maalesef

Ben sosyalleşemiyorum çekingen utangaç içime kapanık sessiz biriyim kişilik yapım böyle ve açılamıyorum hep kapanık yaşadım hâlâ aynıyım

Telafisi olmayan bir kayıp mı

Biliyorum telafisi yok zaten