Gençliğim eve kapalı asosyal şekilde geçti bu benim i̇çin kayıp mı?

Kayıp değil, aksine sonradan bundan kurtulabilmen herkesin yapamayacağı büyük bir şey bence. Bazı varlıkları da görüyoruz, tüm gün evde boş boş oturan, internet bağımlılığından başka bir vasıfları olmayan, reel hayatı olmayan, ne insanlığa ne de kendisine bir yararı dokunmayan, her gün daha fazla çürürken ruh hastası olup bitkisel hayata girmiş insanlar. Muhtemelen asla dünyada iyi yerlere gelemeyecek, fark edilmeyen, zeki olmayan, içine kapanık bu boş tiplerle zamanında çok fazla bile konuştuğumun farkına vardım varalı kendini geliştirmeye uzak her insandan iğreniyorum. Keşke bu gibi tipleri henüz ilk insanların yeni doğduğu ilk çağa filan gönderebilseydik diyorum bazen, fındık kadar -hatta olmayan- beyinlerine çok yakışan ve uyumlu olan bir dünya olurdu.