Gençliğim hep eve kapalı asosyal yalnız geçti bu benim için kayıp mı?

Sana basit gelebilir dışarı çıkmak insanlarla tanışmak kaynaşmak konuşmak sosyal olmak aktivitelere katılmak falan ama ben yapamıyorum 32 yaşına kadar kapanık yaşadım çocukluğumdan belli sessiz çekingen içime kapanık utangaç asosyal biriyim hiç açılamadım okulda sessizdim kimseyle konuşamıyordum hep yalnız kaldım herkes dalga geçti alay etti arkadaşım çevrem yoktu lisede de aynıydı hiç açılamadım sessiz asosyal kaldım ölüden farkım yoktu kimse benle konuşmazdı yok gibiydim lisede de açılamadım liseden sonra eve kapandım zaten hep evde durum mahalleye de çıkmadım arkadaşlarım çevrem yoktu bir kaç kişi tanıyordum onlarda beni adamdan saymıyordu dışlandım hep askere gittim 15 ay askerlik yaptım yine açılamadım sessiz pasif kaldım etkisizdim askerde de açılamadım askerden geleli 10 sene oldu tamamen eve kapandım ise giremedim sosyal olamadım arkadaş çevre edinemedim hiçbir şekilde açılamadım kendimi hep eve kapattım senelerce eve kapalı yaşadım bir kaç sene önce işkur kapsamında 6 ay bir yere gittim ama orada da sessiz kaldım açılamadım bitince yine eve kapandım kaç senedir evden dışarı çıkmıyorum gençliğimi eve kapalı işsiz asosyal yalnız mutsuz geçti hiçbir şey yaşayamadım hayati kaçırdım yaşamayı beceremedim beceremiyorum şimdi de hayattan bezdim beklentim umudum pek yok mutsuzum hep bu yaştan sonra da hayatım olmaz böylece evde çürüyüp gidicem

Haklısın kitap okumak en iyisi ama bu psikolojiyle kitaplara konsantre olamam motivasyonum yok ve benim arkadaşım olmaz zaten bunun farkındayım sosyal hayatım da olmadı işim sevgilim eşim de olmaz bunu da biliyorum ayrıca ben evden dışarı çıkamıyorum korkuyorum gençliğimi hep evde geçirdim hiç evden dışarı çıkmıyorum öyle kapanık kaldım ki bu yaştan sonra da açılamam bana imkansız geliyor

Ya dışarı çıkıp yürüyüş bile yapamıyorum her mevsim evdeyim mevsimleri yaşayamıyorum güneşe çıkamıyorum temiz hava alamıyorum yani ergenliğim gençliğim hep böyle geçti evde durdum dışarı çıkamadım senelerce hâlâ çıkamıyorum sabah akşam her gün evdeyim markete pazara bile gitmiyorum bilmiyorum ya resmen evde çürüyorum işsizim zaten gençliğim heba oldu hayatım evden ibaret dışarıyla hiçbir alakam yok düşünüyorum da ömrüm evde geçmiş gitmiş gel de kahrolma yani

Balkona çıkıyorum zaten ama kendimi gizliyorum balkonda kendimi belli etmiyorum aşağıya bakmıyorum aşağıya inemiyorum nerdeyse 8 senedir binada yaşıyoruz kimseyi tanımıyorum mahalle sokaklar değişti insanlar değişti yaşıtlarım evlendi ben hâlâ aynıyım mahallede kimseyi tanımıyorum beni kimse görmedi tanımıyor yaşadığım binada bile tanıyan yok ölü gibiyim yolda yürümeyi unuttum dışarıya sokaklara doğaya karşı uzak kaldım ben gerçek hayatta da sanalda da sosyal olamıyorum sosyal medya kullanmıyorum burada takılıyorum hep arkadaşım çevrem yok sanalda bile dışlıyor herkes beni ben bu yaştan sonra da açılamam sanmıyorum evde çürüdüm zaten sağlığım bozuldu kemiklerim eklemlerim ağrıyor saçlarım döküldü cildim soldu kalbim ağrıyor çöktüm gittim

Bana kızma ama bu söylediklerinin hiçbirini yapamam yapamadım bir ara balkonda saksıya çiçek ekip yetiştirdim ama bir kaç senedir ekmiyorum yani ben komşularla akrabalarla hiç konuşmam görüşmem hiç arkadaşım çevrem de yok zaten sadece ailemle yaşıyorum başka kimse yok hayatımda 1 tane bile arkadaşım yok gençliğim hep yalnız geçti akrabalarla bile hiç görüşemedim lisede de hiç arkadaşım yoktu askerde de sessizdim devrelerimle bile hiç görüşmedim askerden geleli 10 sene hickimseyle konuşmadım görüşmedim hatta facebook bile dondurdum hiç açmıyorum senelerdir o kadar kapanık pasif bir insanım ki yaşıyor muyum ben bile farkında değilim hayatı yaşamayı unuttum evde durmaktan kendimi çürümüş hissediyorum ölüden farkım yok kendime bakamadım markete pazara çarşıya berbere hiçbir yere gidemiyorum evde ayda yılda bir traş olursam anca yani pek bakımlı değilim saçlarım taranacak gibi değil seyrek döküldü yani çok zayıfım hayatımda hiç şık tarz bir erkek olamadım hep özgüvensiz oldum hayatımda hiçbir kızla tanışamadım buluşamadım çıkamadım bile o kadar kapabik biriyim açılamaz açılmıyorum hatta zamanla daha da kapandım gençliğimi hiç yaşayamadım her şey içimde kaldı hayatı kaçırdım hayata herşeye geç kaldım bu yaştan sonra da bilmiyorum pek umudum beklentim yok ne iş ne eş ne sosyal hayat hiçbiri olmadan ölürüm böylece yaşlanıyorum zaten erkenden çöktüm saçlarım beyazladı hep

Gelirim yok para lazım ben parasız yaşıyorum bu yaşıma kadar parasız yaşadım öyle kendime bir şeyler alamadim bakim yapamadım giysi alamadım kitap almak içinde para lazım yani her şey para yani benim imkanım yok ben bu yaşıma kadar bekledim her şey düzelecek diye ama istesemde düzelemedim hep daha da dibe battım bilmiyorum gençliğimin en güzel yaşları boşa geçti hiçbir şey yaşayamadım her şey içimde kaldı bende umut kalmadı artık evde çürümeye mahkum hissediyorum kendimi ayrıca arkadaş olmaktan korkuyorum buradan biri benle arkadaş olmak istedi ama sonra benle gizliden oynadı dalga geçti alay etti aşağıladı küfürler hakaretler etti beni arkamdan vurdu

Hayattan doğadan insanlardan hayvanlardan uzak yaşadım hâlâ uzağım bilmiyorum dışardan korkuyorum insanlardan çekiniyorum utanıyorum hayvanlara yaklaşmıyorum ben gerçekten yaşamayı bilmiyorum 🥺

Ben isyan etmiyorum ben hep sabrettim hep dua ettim iyi şeyler için hâlâ ediyorum umudum beklentim vardı ama azalıyor gençliğimde istediğim hiçbir şey olmadı hiçbir şey yaşayamadım her şey içimde kaldı hayvan sahiplenmek istemiyorum gerçekten bunu yapamam

Burada kendimi yazarak ifade edebilirim burada sorun yok ama gerçek hayatta yapamam ya da sesli görüntülü konuşamam 8 senedir buradayım böyle yazıştığım oldu yani burası benim tek sosyal ortamım zaten

Hayır yapamam maalesef kusura bakma hem seni tanımıyorum birden çıktın yazdın güvenemem sana tamam sağol yardımcı olmak istiyorsun ama ben korkuyorum çekiniyorum insanlardan

Fake hesabim yok benim tek hesabim bu başka kullanmıyorum yapamam kusura bakma lütfen

Ben dediklerini yapamam resmimi bile paylaşamıyorum gerçi resmimi bile çekemiyorum yani yaptığım şeyleri paylaşamıyorum mesela bağlama çalıyorum onu bile paylaşamıyorum

İnstagram kullanmayı düşünmüyorum

Yok paylaşamam hiçbir şey ben ya gerçekten

Hep zamana bıraktım ama hiç değişen bir şey olmadı hep aynıyım

Açıkçası pek umudum kalmadı hayattan bezdim iyice

Sağ ol uğraşmana değmez benden adam olmaz ben düzeleceğimi pek sanmıyorum evde çürür giderim zaten çürüdüm sayılır

Ne anlamadım nasıl

Neyse sağ ol ama ben aşacağımı düşünmüyorum zaten buradan kimseye de güvenmiyorum kusura bakma lütfen ama insanlardan korkuyorum beni arkamdan vururlar diye

Bak sağ ol ama gerçekten ben kimseye yaklaşmak istemiyorum kimseden bir şey de beklemiyorum ben böylece olup gitcem bunu kabullendim sayılır

Sen kimsin ilk defa görüyorum sitede başka nickin hesabın var mı beni niye bu kadar kafana taktın birden çıkıp şüphelendim şimdi senden

Ben düzelemem sanmıyorum evde çürüyüp gidicem maalesef ne işim ne eşim ne sosyal hayatım hiçbiri olmayacak

Bana dışarı çık sosyalleş işe gir çalış gez eğlen insanlarla tanış konuş diyeceksin ama maalesef olumsuz

Ben sosyal medya kullanmıyorum burada takılıyorum hep kendimi öyle açamıyorum yapamıyorum kapanık bir insanım sosyal olamıyorum ne yapıyım ergenliğimde gençliğimde bile sosyal olamadım açılamadım hep kapanık kaldım bu yaştan sonra da böyle kalcam çünkü kişilik yapım böyle maalesef uyumsuzum hayata evden dışarı bile çıkamıyorum ömrüm evde geçti gidiyor yarı yaşlandım artık

Maalesef yapamam sana basit kolay gelebilir sen yapabilirsin ama ben yapamıyorum her anlamda pasifim hiçbir girişken yönüm yok özgüven 0

Hayır ben olduğum gibiyim sanalda kendimi sadece yazarak ifade ediyorum burada kimse beni görmüyor tanımıyor ama en fazla derdimi anlatıyorum içimi döküyorum kendimi yazarak ifade ediyorum