Bütün gece yazdığım yeni hikayem nasıl olmuş, samimi yorumlarınızı alabilir miyim?

merak etmeyin ben kopyalayip size atarim
Bazen bir insanı hayatınıza almanızın sebebi, onu sevmeniz değildir.
Bazen tek sebep, ona ihtiyacınız olmasıdır.
Lina Vescari, hayatının büyük bir bölümünü dünyadan kopuk, küçük bir adadaki devasa evin içinde geçirmişti
Lina pencerenin önünde duruyordu.
Deniz yine sakindi.
Her gün aynı manzara. Aynı deniz. Aynı duvarlar. Aynı kapı. Ve aynı adam. Babası.
On yedi yaşındaydı.
Hayatında hiçbir zaman bir okul sırası olmamıştı. Babası, eğitim alması için adaya özel öğretmenler getiriyordu. Derslerini evde görüyor, kitaplarını okuyor, sınavlarını yine bu evin içinde oluyordu.
Ama öğrendiği hiçbir şey ona dış dünyayı tanımayı öğretmiyordu.
Arkadaşları olmamıştı. Şehir görmemişti.
Bir kafeye gidip tek başına oturmamıştı.
Hatta bir otobüse bile binmemişti.
Çünkü bu evden çıkmasına izin yoktu.
Kapının yanında duran güvenlik görevlisine baktı. Adam her zamanki gibi silahlıydı.
Lina perdeyi kapattı.
Sonra yatağının altından küçük bir çanta çıkardı.
Çantanın içinde üç şişe su, birkaç yiyecek ve yıllardır biriktirdiği paralar vardı.
Bu gece kaçacaktı.
Artık beklemeyecekti.
Gece yarısını biraz geçince ev sessizleşti.
Lina odasının kapısını yavaşça açtı.
Koridora çıktı.
Adımlarını mümkün olduğunca sessiz atıyordu.
Merdivenlere geldiğinde aşağıdan bir ses duydu. Durdu.
Babası. Adrian telefonda konuşuyordu.
“Hayır.”
Karşı taraftan gelen sesi Lina duyamıyordu.
“Onu buraya getirmeyeceksiniz.”
Lina nefesini tuttu.
“Çünkü kızım benim sorunum. Kimsenin ona yaklaşmasına izin vermeyeceğim.”
Lina kaşlarını çattı. Babası hakkında çok şey biliyordu. Ama ilk defa onun sesinde korkuya