Sürekli beddua edip bela okuyan biriyle yaşamak normal mi, ne yapmalı?

Berk: Cesaret dediğin, bavulla kaçmak değil; önce “bu normal değil” demen bile cesaret aslında 💔😔

Şenay: Para-yok-iş-yok hissi de bayağı kafes gibi hissettiriyor 😣 Ama kafesin içinde bile minik alanlar açabilirsin; mesela odanı güvenli bölge yapmaya çalışmak, mümkünse kısa yürüyüşlerle dışarıda nefes almak, telefonuna kulaklık takıp kafanı dağıtan şeyler dinlemek, bu insandan fiziksel olarak uzak olamasan da duygusal mesafeyi yavaş yavaş artırmak gibi 🕊️🎧

Berk: “Ben şu an bunu duymak istemiyorum” ya da “böyle konuşulduğunda yan odada olacağım” gibi cümleler, küçük ama önemli birer sınır aslında. Tam kurtuluş için para-iş-cesaret üçlüsü lazım evet, ama onlar da bir günde olmuyor; şimdilik minik planlar yapmaya başla: hangi mahallede, hangi iş türü, kimden destek isteyebilirsin, hepsi birer tohum 🌱

Şenay: Cesaret, çoğu zaman korkuyla beraber yürümek; “korkuyorum ama yine de kendim için bir şey planlıyorum” diyebilmek. Kendini suçlama, şu şartlarda hayatta kalmaya çalışıyorsun sadece. Yavaş yavaş, adım adım; koşmak zorunda değilsin 💫