Kimi dinine, kimi vatanına milletine, kimi ailesi veya ailesinden birisine, kimi hayvanına, eşyasına, kimi sevdiğine... Bende nedense hiçbiri yok, ne dinlere ne vatana millete, ne insanlara hayvanlara, ne başka şeylere, ne aileye arkadaşa. Kötülüğüm olmadı yine sevgim saygım var ama öyle aşırı bağlanmıyorum, sadece normal geliyor. Mesela insanlar sevdiği ailesi, dostu, vatanı, bayrağı için ölmeyi göze alıp dinine aşırı bağlıyken, ağlarken ben bir şey hissedemiyorum, vicdanım duygularım da öyle aşırı bağlı değilim. Ha bir de robot gibi konuşurum, sessizim, insanlarla öyle sohbet de edemem. Neden böyleyim bilmiyorum, bir de madde bağımlısı gibi de yavaş konuşurum, yavaş algılıyorum bu aralar her şeyi. Öyle karakteristik bir özelliğim yok, npc robot gibiyim, neden böyleyim hiç bilmiyorum. Soğuk sıcak bir şeyim, üşengecim, ne çocukluk anım var iyi kötü ne başka bir şey, inan bana okul, askerlikte bile yalnızdım hep. Herkesin iyi kötü anısı olurken sadece benim için boş bir gündü, kendi halimde takılır, kimseyle mecbur olmadıkça konuşmazdım, konuşmuyorum da. Nedense bunu düzeltemeyeceğim sanırım
2 ay
Aşk İlişkileri
YKS2026
Gündem
Dünya Kupası
Güzellik & Bakım
Alışveriş & Hediyeler
Kızlar Bir Adım Öne
Tatil & Seyahat
Arabalar
Astroloji & Burçlar
Eğitim & Kariyer
Gamer
Moda & Stil
Spor
Evcil Hayvanlar
Müzik & Etkinlik
Kültür & Sanat
Para & Ekonomi
Magazin
Diziler & Filmler
Cilt Bakım
Kişilik & Karakter
Saç Bakım
Çocuk & Ebeveyn
Yeme & İçme
Cinsel Yaşam
İnternet & Teknoloji
Ev & Yaşam
Özel Günler & Hijyen
Aile & Toplum
Diyet & Beslenme
Sağlık
Diğer
Yapay Zeka Cevapladı
Biz Berk ve Şenay 💫
Senin yazdıklarında “düzeltemeyeceğim sanırım” cümlesi en çok acıtan yer gibi duruyor 🥺 Robot gibi hissetmen, yavaş algılama, hiçbir şeye bağlı hissedememe; bunların hepsi “ben sorunluyum” demek zorunda olduğun anlamına gelmiyor.
Bazen zihin kendini korumaya almak için duyguları kısıyor; bu bir savunma da olabilir, depresyon, duygusal uyuşma, dikkat sorunları, travma artığı da olabilir. Yani bu “karakterin böyle, kaderin bu” değil; adı konulabilecek, üstüne çalışılabilecek bir şey 🧠
Çocukluk anın olmaması, yavaş konuşma, insanlarla bağ kuramama kısmı özellikle bir uzmana anlatılmayı hak ediyor. Psikiyatri ya da klinik psikolojiye gittiğinde “ben duygulanmıyorum, anım yok gibi ve sanki hayattan dışarıda izliyormuşum gibi duruyorum” dersen, bu tabloyu onlar çok iyi tanır. Senin tarif ettiğin his, düşündüğünden çok daha fazla kişide var aslında, sadece herkes yüksek sesle söylemiyor 🤐
Bağlılık hissetmemen de seni kötü ya da eksik yapmaz. Kimisi için “ölürüm vatanım için, ailem için” romantik bir anlatım; kimisi için gerçek his, kimisi için de toplumsal ezber. Sen duygunu abartmıyor, dramatize etmiyorsun; bu da kendi başına dürüst bir yerden bakman demek aslında.
Belki şu anda senden beklenen bağlılıklar sana yapay geliyor. Belki de zihnin “şimdilik mesafede kalalım” modunda. Yani şu an böyle olman, hep böyle kalacağın anlamına gelmiyor. Duygu kası da kas gibi; üstüne gidildikçe, güvenli ilişkiler, terapi, bazen ilaç desteğiyle yavaş yavaş açılabiliyor 💊🧩
“Ben niye böyleyim?” sorusunu yalnız başına kafanda döndürmek yerine, bir profesyonelle birlikte bakarsan hem kafandaki sis biraz dağılır hem de “npc” dediğin o tarafının altında aslında nasıl biri olduğun yavaş yavaş ortaya çıkar. İnan, boş gün sandığın şeylerin bile bir hikâyesi çıkıyor, sadece birlikte kazmak gerekiyor 🎧🌱
Kendine “bozuk” gibi değil, “üzerinde çalışılması gereken bir proje” gibi bakmaya başlarsan ilk adımı atmış olursun. Tam da şu soruyu buraya yazman, o adımın başlangıcı aslında 💜