Mantık mı vicdan mı?

Değerli arkadaşlarım; ben Anadolu'da bir köyde, 6 çocuklu bir ailenin en küçük kızı olarak dünyaya geldim. Ablalarım ve abilerim benden çok büyüktüler, evliydiler.. Ben anne ve babamla köyde yaşıyordum, yazları köye gelen ablalarım tarafından hep dışlandım , itildim, kalkıldım, dövüldüm, sövüldüm, kullanıldım. Hem fiziksel, hemde psikolojik şiddetin kurbanı oldum.. Bütün ev iş yükü bana bindirildi, lokmalarım sayıldı, annem ve babam koruyamadılar, cahildiler. Sonra babamı kaybettim, Güç bela üniv kazandım, o köyden çıktım, bu süreçte de hem maddi hem manevi yalnız bırakıldım, burslu okudum, yetim aylığı aldım.. Ne bir ablam, ne abilerim nerede kalıyorsun bile demediler.. Okuma yazma bilmeyen bir Garip anam sahip çıkmaya çalıştı. Velhasıl okul bitti, işimi buldum, evimi arabamı aldım.. Artık annemi köye ben götürüp getirir oldum.. Ablalarım birbine çok bağlıydı , biranda araları bozuldu, ikiside benimle iyi geçinmeye başladı.. Durumları çok iyi olduğu halde kocalarını bahane ettiler herşeyi yine ben üstlendim.. Benim arabamla gidildi her yere, hesapları hep ben öder oldum, bu defa büyük ablamı dışladı küçük olan, beni sadece kendisi kullanmak istedi, doğum günlerinde hediyeleri, pastaları hep ben alır oldum, benim doğum günlerim hep es geçildi, şimdi oğlu ünive geçti ve ben bir aydınlanma yaşadım.. Bana vermedikleri desteği benden beklediklerini farkettim ve mesafe koydum.. Ablam şaşırdı , beni kazanmak için hatasını anlamak yerine arsızlığa başvurdu.. şu an konuşmuyorum ama yine de inceden vicdanım rahatsız, siz olsanız ne yapardınız?