Sizin de çocukluğunuzdan içinizde kalan şeyler var mı?

Benimki çok basit bir şey aslında. Kırmızı bir kaban. Ben küçükken kırmızı rengine bayılırdım. Hala da bayılırım. Benim babam yoktu. Anneme kalan bir maaş falan da yoktu. Annem yardımlarla geçinirdi. Annemin parasının olmadığını bildiğimden ondan hiç bir şey istemezdim küçükken. Ben 6 yaşlarındaydım. Bir gün pazarda gezerken kırmızı bir kaban gördüm. Ama onu giydiğimi düşününce bile çok mutlu olmuştum. Annem üzülmesin diye anneme söylemedim tabi ki. Aradan birkaç hafta geçti annemle yine pazara gittik ve benim geçen sefer kabanı beğendiğim yerde durduk. Annem kabanlara bakmaya başladı ve benim beğendiğim kabanı eline aldı bu ne kadar dedi. Ben tabi bir sevinç neredeyse ağlıcam. Sonra parasını verdi ve aldı. Bana dönüp dayının kızının doğum günü olacak ya ona aldım dedi. Hiç bir şey demedim. Eve gidene kadar boğazım düğüm düğümdü. Evde tuvalete girdim ve gizli gizli ağladım😅 sonra yüzümü falan yıkayıp çıktım. Sonra annem doğum gününde dayımın kızına kabanı verdi. Ama dayım kızına asla giydirmedi onu. Sonra ben sordum dayıma neden giydirmiyosun diye. Pazar malı giydirmiyomuş kumaşı alerji yapıyomuş. Çok küçük bir şey ama hala her detayını hatırlıyorum. Şimdi hamileyim. Anneme daha geçenlerde anlattım bunu. Çok ağladı neden öyle yapmışım ben diye. Seninki kız olursa ona en güzelinden alıcam inşallah dedi. Ayy duygulandım yine. Sizin de var mı böyle anılarınız?