Hayatı olduğu gibi yaşayamıyor muyuz acaba?

bir şey açıklamak gerekirse ben hiç bir zaman egonun babası olmadım ego denen şeyi taşımadım hiç bir zaman kendimi ya da başkalarını övmedim hayatımda insanların ederi neyse o olarak gördüm onları imandan bahsediyordun ona gelecek olursak her gün dua ederek kalktığım bir sabahım var namaz kılmayı evet bazı durumlardan ötürü kılamadım allah öteki tarafta bunu soracaktır fakat menfaat ve çıkarcılıkdan yana değilim mutlu olmak istiyorum bunu çıkar olarak görmeyelim yani mutlu olmaktan kastım artık her sabah kalkarken mutsuz değilde yüzüm asık kalmasın bundan dolayı moralim bozuluyor suratım asılıyor doğru bir hayatı yaşadığımı görüyorum fakat önümde sanki çok uzun bi yol var gibi görüyorum acaba bunun nedeni nedir diye hep sordum durdum hiç düzgün bir yola varamadığımı düşündüm sadece şu an halimi soracak olursan kafam karışmış halde ne yapacağımı bilmemiş bir insan olarak görüyorum kendimi.

kafayı içimde yedim kafamda kalan tek şey bu yaşadıklarımın acısı nasıl çıkacak benden