Hayat hep böyle mi gidicek?

Akıl vermek haddime değil ama bir şey söylemek isterim. Ben 18 yaşındayım. 2018 yılında (12 yaşındaydım sanırım) majör depresyon teşhisi konuldu. Senin gibi ailevi durumum olmadı fakat inan benim için zordu. Aldığım nefes sadece bir reflexti. Bazen elime bakınca bile neden kendi iğrenç halimi görebiliyorum ki diyip ağlıyprdum. 6 yıl sürdü. Majör depresyonum 6 yıl sürdü. Bu süreçte 5 intihar denemesi oldu. Kasım 2024 de (günde 8 hap içiyordum) aniden sinir krizi geçirdim ve ilaç içmeyi reddettim. Mayıs 2025 yılında resmi olarak majör depresyon tedavim son buldu. Ama 6 yılım, çocukluğum kayboldu. Sana bunj anlatmamın sebebi inan ki dertlerimi sana anlatmak istemem değil. Sadece senin şu an hissettiğin duyguları azcık da olsa anlayabildiğimi bil. Ben şuanda o 6 yılın açısını çıkarmak için her şeye gülüyorum, gülümsüyorum. 6 yıldır yüzüme konduramadığım gülücüklerimi şimdi yüzüme konduruyorum. İnan ki geçecek. Zamanla ne aile kalacak yanında ne de dost. Seni bırakmayacak olan tek şey ruhundur bunu bil. Güçlü olduğuna inanıyorum ki acı çeken herkes güçlüdür. Lütfen gülüşlerini eksik etme kendinde. Gençsin. 19 yaşındasın. Gerek var mı insanların sevgisine muhtaç olmaya? Yaşa. Başkası in veyahut alışkanlık için değil! Sadexe kendin için yaşa.