Çok mutsuzum artık dayanamıyorum ne yapacağımı bilmiyorum?

Çocukluğumdan beri zor şeyler yaşadım. Hiç yıkılmadım ama artık yapamıyorum. Ağlamakta zorluk çekiyorum artık. Arkadaşlarıma güvenmiyorum. En çok güvendiğim arkadaşım öyle bir şey yaptı ki bana ölmesini istiyorum. Çok mutsuzum. Gerçeklik algımı kayb ettim. Gerçekle rüyaları ayırt edemiyorum. Dün ne yaşandı hatırlamıyorum. Kendimi öldürmeyi düşünüyordum. Ama yapamam çünkü ölmek istemiyorum, ben gerçekten yaşamak istiyorum. Artık üzülmek istemiyorum. Psikolojik destek almam lazım farkındayım ama aileme söyleyemem. Onlar sadece kendi çıkarlarını düşünen insanlar. Annem zorla istemediğim mesleği yapmam için hiç istemediğin derslere zorluyor. Bir şey istediği gibi olmayınca saldırıyor. Abim saçma sapan şeyler yapıyor/konuşuyor. Etrafımdaki herkes dış görünüşümle dalga geçiyor, hem de kendimi yeni yeni sevmeye başlamışken. Mecalim yok. Hiç bir şey yapasım yok. Saatlerce uyuyasım var. Çirkin olmak istemiyorum. Her gün okula makyaj yapıp geliyorum. Yine de güzel hissedemiyorum artık. Hiç bir şeye hevesim yok. Ders yapasım yok resim çizerim isteğim kalmadı. Kitap okurum hevesim kalmadı. Ölmek istemiyorum ama bu şekilde de yaşayamam nasıl çıkarım bu depresif durumdan? Anksiyete ya da sosyal fobi mi dersiniz bilemiyorum o da var. Tanımadığım biriyle konuşayım titriyorum. Kasiyer, çalışan her hangi birisiyle konuşmak istemiyorum. Yalnız hiç bir yere gidemem kokuyorum. Resim kursuna gidemedim korkumdan. Bana iyi gelen şey arkadaşlarımla eğlenmek. Ancak annem dışarı çıkmama çok nadir izin verir. Hoş onu da burnumdan getirir.