Küçüklüğümü özlüyorum ve aynı zamanda bir baba figürüne asla sıcak bakamıyorum?

Böyle olmasını istemezdim ama bazı şeylerin bende oluşturduğu kötü profiller asıl konu hakkında olumlu düşünmemi can sıkıcı bir şekilde engelliyorlar. Çoğu zamanımı çok yakın bir akrabamız ile geçirdim, Annem ve babam ben doğduktan sonra işten çıktıkları zaman, akşamları kafa dağıtmak için bir yerlere gidiyorlardı. İşe gitme saatinden ve onlar eve gelesiye kadar akrabamız ile kalıyordum. Annem ve babam çoğu zaman işleri gereği evde olmuyorlardı ve ben yine her zaman olduğu gibi onunla kalıyordum... Ancak daha sonradan annem ve babam onun yanında her sabah kavga etmeye başladılar, onlar birlikte kahvaltı yaparlarken. O saatlerde gürültüden uyanıyordum ve onları dinliyordum. O ise sabahları yanıma gelmeden önce bana bir sürü abur cubur getiriyordu, sevdiğim yemekleri yapıyordu ve bana istediğim her şeyi elinden geldiğince almaya çalışıyordu. Ancak hastaydı ve bir çok ameliyat geçirmek zorunda kalmıştı, eve annem ve babam geldikleri zaman onu özleyip ağlıyordum ve aklıma ona kötü bir şeyin olacağı düşüncesi geliyordu ve korkuyordum. Tam olarak o sıralar kaç yaşımda olduğumu hatırlamıyorum ama kreşe başlamadığımı biliyorum. Babam minik hatalarımda beni azarlıyordu ve bağırmaya başlayıp, hevesimi kırıyordu. Annem ve babam için okulda bir resim ve ya kitapçık gibi bir şey hazırlamaya çalıştığımı hatırlıyorum, iki adet kağıt aldığım için bir kaç kız sürekli kağıt israfı yaptığımı ve yaptığım şeylerin çirkin olacağını söylemişlerdi. Öğretmen sınıfa geldiği zaman sarılıp ağlamaya başlamıştım, ve belki de cidden kağıt israfıydı çünkü yaptığım hiçbir şeyi önemsemiyorlardı ve babam umursamıyordu bile. Keşke her şey böyle kalsaydı ama onlarla zamanla çok büyük problemler yaşamak zorunda kaldım, defalarca kez ayrılmak istediklerini söylediler, birbirlerine zarar verdiler duygusal olarak ve babam annemi istemediğini bile kendi ağzıyla söylemişti. Annemin artık babamla birlikte olmasını istemiyordum ve boşanmalarını elbette sağlayamazdım ama çocukluk aklıyla aklıma gelen her şeyi denedim. Evden kaçmışlığım ve şikayette bir kaç kez bulunmuşluğum bile var. Babam ve annemin meslekleri olmasına rağmen ve neredeyse eşit kazanmalarına rağmen babam sürekli annemi küçümsüyordu da. O yüzden lise zamanlarımda o bahsettiğim akrabam ile kaldım çoğu zaman. Çünkü o dönemler uzaklaşmak ve kendimi soyutlamak istiyordum. Sürekli zorbalık gördüm, dalga geçtiler ancak dalga geçmeleri ile bir sebep bile yoktu. Zorbalanmak, ailesel konular ve bazı duygularla doldurmaya çalıştığım içimdeki boşlukları doldurmaya çalışırken travma yaratacak insanlarla karşılaştım ve çok uzun bir süre etkisinden çıkamadım. Artık kendimi asla böyle şeyleri yaşamadığıma ikna etmeye çalışıyorum ve silmeye çalışıyorum. Ancak asla bir baba figürüne sıcak bakamıyorum ve bakamayacağım da. Zaman geçtikçe her şey kötü olmaya başladığı zaman ben sadece pembe duvarlı odamda olmak istiyorum.