Çok günahım var. Zina, psikolojik baskı uygulayan anneye bıçak çekme dövme. Ben mutlu olamam mı bu hayatta?

O anne sonuçta. Annelik kutsal ya. Toplumdaki bu kalıplaşmış düşünceler zamanla bizimde beynimize işliyor işte. Bir yabancıya yapsam bu kadar canım acımaz ama beni doğuran büyüten olunca sindirmek zor oluyor. Üstümde emeği var bana geçen hakkı var o yüzden her türlü eziyeti kendine hak görebilir.

Her tür eziyeti yapabilir değil mi?

Herşeyimi elimden aldılar. Ben çok güzel bir kızdım depresyon yüzünden kilo aldım göz altlarım karardı. Fitnelikle kirli oyunlarla hayatımı cehenneme çevirdiler. Yaşıtım olan sinsi akrabam geçmişte arkamdan oyunlar çevirdi. Sonra kenara çekildi. Şimdi annem tarafından bile o övülüyor göklere çıkarılıyor ben yerin dibine sokuluyorum. Hep kıyas yapıyor o kazandı bak o nerelerde sen nerdesin diye. Ben kaybettim açık ve net kaybettim onlar kazandı işte bunu kabullenmem lazım. Sinsiliğiyle uyanıklığıyla kazandı onlar. Bende saflığımın enayiliğimin acizliğimin kurbanı oldum.

Ben çok pişmanım vicdan azabı çekiyorum. Hep böyle acı mı çekeceğim?

Bana o kadar psikolojik şiddet uygulayan dışlayan annelik yapmayan annemin gönlünü alsam Allah beni affeder mi? Ben yinede herşeye karşı iyi olmaya gönül almaya hazırım. Çok kalbimi kırdılar ama ben yinede bana yapılanları unutmaya hazırım yeterki benim vicdanım rahat olsun