Yaş 17. İlk aşkım, ilk yasım...

Aşk 17'de yaşanır diye bir söz var.Biliyor musunuz?

Doğruymuş...

Ancak benim hikayem farklı.Benim ilk aşkım,ilk yasım oldu.

Güzel Gözlü Yarim

Sen gideli tam 1 yıl oldu bugün.Daha dün gibi çektiğim acılar...Sen gittin,melek oldun.Ama ben hala yaşıyorum.Bedenim yorgun,ruhum paramparça,içim enkaz...Sahi ben neden yaşıyorum?

Gamzelerinde Güller Açan Yarim

Gülünce gamzelerinde güller açan,bana hayranlıkla bakan,gözlerime bakınca utanan yarim...Sen benim lise aşkımdın,ilk aşkımdın.Sonsuzluğum oldun...

O Kaza Senin Alın Yazınmıydı?

Sahi o kaza neden oldu? Kaderinde mi vardı? Neden bindin o arabaya? Neden arkadaşına hız yapma demedin?

Oysa ki ben sana geliyordum o dakikalarda.Sana sarılacaktım,o mis kokunu içime çekecektim,gözlerinin maviliğinde kaybolacaktım...

Sevgilim...Şimdi Ne Yapıyorsun? Kokumu Özlüyor musun?

Güzel kalpli sevgilim...Biliyorum o güzel kalbin cennetin en güzel köşesine layık.Sen çok mutlusun orda.Dünyadaki tüm kötülüklerden uzaktasın.

Ya ben?

Ben sensizliğe dayanamıyorum...

Aşkım ne olur geri dön.Gözyaşlarım dinmiyor,ben iyi değilim sevgilim.

Kerem,Kerem'im hani hiç bırakmayacaktın beni? Söz vermiştin sen bana!

Biliyor musun?

Telefonun ekranı sırılsıklam oldu bunları yazarken.Duygularımı konuşarak ifade edemiyorum çünkü,boğazım düğümleniyor...

Belki bunu kimse okumayacak ama yinede bizim gibi sevenlere tavsiye vereceğim...

Sevdiklerini bırakmasınlar,hala hayattayken onlara sımsıkı sarılsınlar diye...

Kerem'im,güzel gözlüm...Sen benim sonsuzluğum,sen benim 17 yaşımsın...