Zaman! Ah Zaman! Hem Dost Hem Düşman

Hayatın karşımıza neler çıkaracağını bilemeyiz.

Belirsizlik, insanı en çok yaralayan da bu zaten. Düşünmek zor gelir çoğu insana. Ne olduğunu, nerde durduğunu, ne yaşadığını, ne yaşattığını düşünmek zor gelir. Ama büyümek bunlarla başlar esasında. Zordan, zorluklardan güçlü olup büyür insan...

Acılarla da olgunlaşır mesela insan... Acılar, zorluklar insanı insan yapar

Acılar vicdanlı yapar insanı, merhametli, ne yapması gerektiğini öğretir bir zaman sonra.

Ve çok sevdiğim sonbahar! Hüznü simgelermiş çoğuna göre. Bana huzudu aşılıyor sonbahar. Hiç bitmesini istemeyişimde bundan. Sararan yapraklar umut doldurur yüreğime, güç katar. Ayakta kalmasını öğretir bana sonbahar; yaşamayı, yaşamın gerektirdiklerini vurgular...

Hayat çok acımasız! Neydim, ne oldum demeden geçiyor yıllar...

Yersiz hüzünlerle, gururdan oluşan acılarla ufacık mutluluklara hasret bırakıyor insanı. Mutlu olmak, öylece kalabilmek zor geliyor bana. Öylesine ulaşılamaz, öylesine uzakta geliyor mutluluk. Çoğu kişi içinde böyle aslında. Ulaşılamaz sanıyoruz; ama bakmayı bilmiyoruz belkide? Bakıp da göremiyoruz. Uzak değil esasında, ulaşılamaz değil. Mutluluğu biz var edemiyoruz, biz itiyoruz belkide...

Hepimiz şikayetçiyiz dertlerimizden... Hepimizin kalbi sızladı zamanında... Bunlar bizi güçlü kılıyor. Yaşadığımız olaylardan belli tecrübeler kazanmamız bizi kişilikli ve güçlü kılıyor. Çünkü her birimiz farkındayız ki güçlü olmadan hayatla baş edilemiyor!

Tabii gülüyoruz! Acılarımızı ufak kahkahaların ardına saklıyoruz.

Hüznümüzü belli etmemek için gözlerimize perde çekiyoruz, okutmuyoruz. Çünkü güçlü olmaya, öyle kalmaya çalışıyoruz.

Yorucu, kabul! Ama güçlüyüz! Biz kocaman bireyleriz! Herkes yaşattığından, yaşadığından içindeki duygulardan sorumludur. Kimseyi dış görünüşüne aldanarak yargılamayalım çünkü işin aslı öyle olmayabilir.

Huzur, mutluluk elde edilmesi zor ama bir o kadar da ulaşılabilir, vazgeçilemez hisler. Her birimiz belli yollardan geçerek şimdiki biz olduk. Güçlendik!

İdeallerimiz; beynimizde şekillenen, olmak istediğimiz kişilikler var. Zorlu yollar bekliyor bizi! Hiçbir şey imkansız değildir. Yeter ki biz yılmayalım hep mutlu olacağımız günler için koşalım! Bu günlerin gelip geçici ama bizi biz eden günler olduğunu unutmayıp; gelecek için, güzel olduğuna inandığımız günler için dörtnala koşalım!

Çünkü bizi bekleyen sayısız sonbahar var, huzur var, mutluluk var... Eee hüzün de var, mutsuzluk da var. Ama unutmayın; güçlüyüz biz! Bugünlerin oluşturduğu kişilikle, güçle yarınlar için var olacağız!

"Sen de götür fısıltılarımı onlara rüzgâr; hepsi güçlü kalsınlar..."