Başladığım Yerdeyim, İlk Günkü Gibi

Hişsizleştim bugün...

Yüreğimin derinlerinde kalan son umudun külleri de uçup gitti sözlerinle.. Yere savrulan dosyanın içindeki kağıtlar gibiydi yüreğim, darmadağın! Oysa hiç düşünmemiştin ne kadar emek verdiğini. Bu yüreği küllerinden yeniden yaratmıştın sen. Hiç farkedemedin. Ölüyü diriltmiştin aslında, göremedin.

Ben avuçlarımdan kayan hayalleri sonsuzluğa uğurlarken, boş kalan ellerimi yumuşacık ellerinle doldurmuştun oysa. Neden gitme gereği duydun, bilmiyorum. Sessiz çığlıklarımı hiç özlememiştimki ben. Seni yanımdayken özlemekten, yalnızlığımı özlemeye hiç yeltenmemiştim. Oysa ne vefakar, ne içtenmiş o.. Kaç kere kaldırdım rafalara. Ve kaç kez gömdüm mühürlü sandıklarda toprak altına. Bir kere, bir kere olsun gidiyorum dememişti oysa.

Anlıyorum, kalbim senmişsin. Sen gittin, ardından öyle ağlayacağım sandın.. Akan bir damla göz yaşım vardı sadece.. Yanağımdan süzülüp toprağa karıştı. Ve ardından filizlenip koca çınar gibi yalnızlığım açtı.. Yani yıkamadın beni, mahvolmadım gidişinle bitiremedin, bitmedim. Hişsizleştim.. Hayır, hayır. Yanlış anlamanı istemem. Sana değildi o akan, yitip giden yüreğimeydi. Bedenim benimsemişti, yıllarını vermişti.. Ama o gitti. Senin için ağlamadım yani, üzülme. Aklın kalmasın bende. Ben alışkınım zaten, bilirsin.. Başladığım yerdeyim, ilk günkü gibi.

Sağlıcakla kalın..

-F. T. B-