Unutursam Kalbim Kurusun!

Kendimi iyi hissedene kadar yazacağım sana, içimi döker gibi...
Ben ölüm acısı nedir pek yaşamadım.. ilk kez 2008de çok yakınım, babaannem vefaat etmişti. Çevremden bir çok kez duyuyodum şunun amcası olmuş, şunun dayısı olmuş diye. Yine üzülüyodum da bu kadarını yaşamamıştım.

Babaannemi kaybettiğim de 13 yasındaydım. Hatırlıyorum bayaa bir süre kendime gelememiştim. Çocuk aklıydı.. şimdi ki acımı ise tarif edemiyorum.
Koskoca bir boşluk. Resminizi her gördüğümde içim yanıyo. Nasıl atlatılır bu ? Profilinde en son vefaat etmeden 2 gün önce resim paylaşmıştın. Ben de beğenmiştim resminizi gördüğümde gülümsemiştim. '15.ayımız kutlu olsun sevgilim' yazmıştın açıklamasına da. Hala inanamıyorum! Cenazene gelemedim güçlü duramicagimi biliyodum. Arıköy'e bile gidemiyorum seninle ilgili bişeyler duyarım diye.

Her şeye bir şekilde çare bulan ben, bu duruma çare bulamıyorum, üstesinden gelemiyorum.

Dershanede jiletle parmaklarımızı kesip kan kardeşi olmuştuk. Kuzenin Fatma da aynı dershanedeydi ama o A sınıfındaydı (yani çalışkanlar sınıfında) biz C deydik :) Fatma kıskanıyodu bizi hatta bir kez tartışmıştınız dershane çıkışı onu beklemedik diye.
Her biri dün gibi aklımda.
Sen çok başkasın derdin bana. Lisedeki üniversiteki arkadaşlarımdan bambaşka...
Biz de kavga ederdik seninle. Çok sivri dilliydin. En son söylemen gereken lafı ilk söylerdin. Taha diye bir çocuk vardı onun kolunu camdan içeri sokmuştun daha sonra dershaneden atıldın zaten; ben de senden sonra gitmedim..
Belki en yakın arkadaşlar değildik ama çok iyi arkadaşlardık. Seni ömrümün sonuna kadar anacağım.

Ölenle olunmuyor ama kalanlarla da yaşanmıyor..
Gümüşdere'nin deli kızı..Canım BERBERİM. Keşke daha fazla vakit geçirebilseydik...