Özlemek Öldürüyor, Bilmiyorsun Canımdan Can Alıyor!

Hafızam kötüdür, unuturum bir çırpıda. Bilirsin, tutamam aklımda. Öyle çok da umursamam zaten. Bu yüzden sanırım, çoğu şey silik beynimde, seçemiyorum.

Hiç unutmayacakmışım gibi...

Nasıl olduysa hatırlıyorum ama bazı detayları. Ve hiç unutmayacakmışım gibi.

Bedenim toprağa karşıtığında, ruhumda kalacakmışlar gibi. Bilmiyorsun, bilsen gelir misin ?

Bu gece böyleyim ışte... Biraz melankolik, biraz dağılmış, biraz ölmüş gibiyim. Bilmiyorsun bunları. Çok şey bilirsin oysa hakkımda. Tüm saçma detayları anlattım sana. Belki unutmuşsundur şimdi. Belki hiç hatırlamadan... Önemi yok ama.

Kandırıyorum kendimi...

Yalan aşklarla kandırıyorum kendimi. İyi gelir diyorum. Başka gözlerde bakıyorsun bana o zaman, başka sözlerle dokunuyorsun yaralarıma. Bambaşka seslerde duyuyorum unutamadığım o tonu. İyi gelmiyor, nefesim daralıyor geceleri. Bilmiyorsun, bilsen girer misin ait olmadığın bedenlere ? Bakar mısın senin olmayan gözlerden ?

Duysan, ah bir duysan gülersin bana...

Saçma sözler kuruyorum böyle, hiç olmadık anlarda. Duysan gülersin... Sadece benim anlam bulduğum cümlelerle intihar ediyor gibiyim. Gülünç kelimeler gelince aklıma, gözlerim doluyor. Acınası hallerim var, bilmiyorsun.

Bir insana böyle anlam yüklenir mi derler, ben de derdim. Sen yoktun o zamanlar. Şimdi de yoksun. Çok şey değişti ama, bilmiyorsun. Bilsen yokken var gibi yapmazsın belki ?

Ölüyor gibiyim bu gece...

Seninle fazla yaşamışım, ondan ölüyor gibiyim bu gece. Çok fazla senin olmuşum. Ondan boşlukta bedenim, ruhum kayıp. Kaçırmışım dozunu, çok fazla hissetmişim seni, hala sende kalmışım gibi...

Bilmiyorsun, bilsen beni bana geri verir misin? Bendeki seni öldürmem lazım sadece. Yapamıyorum bunu da, hiç yapamayacakmışım gibi. Önemi yok ama...