Kapanma Hikayem. Nasıl karar verdim? Pişman mıyım? Asla...

Merhabalar :)

Öncelikle sitede yeni sayılırım ve gözlemlediğim kadarıyla bu paylaşımın nasıl bir tepki alacağını az çok tahmin edebiliyorum. Dolayısıyla, paylaşıp paylaşmamak konusunda biraz kararsız kaldım. Aslında bugün sitede rastladığım bir sorudan esinlenerek bunu yani ilk bencemi yazma kararı aldım. Sorunun linki ve eğer başkasının dinine inançlarına saygın yoksa, bu bence sana göre değil. Hemen sol üst köşeden geri butonuna basabilirsin.

Kendimi hazır hissetmiyorum süreci.

Aha işte bu süreç en zor süreçtir. Özellikle birde yurtdışında yaşıyorsan ve çevrendekiler böyleyse, ekstra ektra zordur.

Hayır hayır abartmıyorum. Okuldaki Müslüman sayısı bir elin parmaklarını geçmezdi. Jessica'lar Chloe'ler içinde dışlanmaktan korkuyordum. Bakmayın aslında iyi insanlar hepsi ama onların öncelikleri benimkinden çok daha farklıydı. Onların öncelikleri, karşı okuldaki erkekler ve haftasonu nasıl sarhoş olacaklarıydı. Benimse tek ilgi odağim derslerimdi.

Korkunun ecele faydası yoktur.

Kapanmaya nasıl karar verdim.

O dönemler bir hafta içinde tanıdığım 2 kişi vefat etti ve birisi benden küçüktü. Anladım ki hiç birimiz kalıcı değiliz. O gün ben onun yerinde olabilirdim, o gün o arabada olabilirdim. Şükürler olsun çok geç olmadan bunun farkına vardım ve delicesine İslam'ı araştırmaya başadım. Cenneti Cehennemi, nerede olup nerede olmamak istediğimi anladım. Tam da o haftanın sonuna doğru Cuma günü kapandım. O gün ilk babamın yanına gittim, şaşkın şaşkın baktı bana. Tabi hiç kimsenin haberi yoktu kapanacağımdan. Bir dakika hiçbir şey söylemeden sarılıp ağladığımı hiç unutmam. Babamı hiç o kadar mutlu görmemiştim...

İlk kapandığım dönemler ve aldım tepkiler.

İlk kapandığım günler çok hevesliydim bol bol alışveriş yaptım, yeni şallar kıyafetler. Okulda aldığım tepkiyi bile umursamıyordum.

Neden kapandın? Saçların çok güzeldi.

Evde de mi takıyorsun? Peki ya banyo yaparken? Havuza girmen yasak mı artık?
Yoksa annenler mi zorladı? Özel günlerde bayramlarda çıkarabiliyor musun? Yoksa her gün mü takman lazım?

Gibi her gün bir ton soru. Bu sorular beni rahatsız etmiyordu, çünkü anlayabiliyordum onları. Farklı bir şeydi ve alışık olmadıkları bir durumdu. Asıl sorun yaklaşık 1 ay sonra başladı. Nefsimle mücadelem, "of tek kapalı benim" "keşke ben de öyle süslene bilsem" "kendimi tuhaf hissediyorum. Hiç kimse beni beğenmez" dediğim dönemler oldu ama hep Rabbime sığındım içimde dua ettim ve çok şükür o dönemler çok çabuk son buldu.

Kapandığım için pişman mıyım?

Asla, pişman değilim. Kapanalı 3.5 yıl oldu ve kapandığımdan bu yana hayatımda çok şey değişti. Eskiden sadece yerine getirmem gereken dini bir görev olarak görürdüm. Şimdi ise başörtüm sayesinde kendimi güvende hissediyorum, benim gururum. Ne kadar şanslı olduğumu da söylemeden geçemeyeceğim. Aslında hepsini aileme borçluyum onlar beni hiçbir zaman istemediğim bir şeyi yapmaya zorlamadı. Kesinlikle kedi kararımdı kapanmak bu nedenle çok ama çok şanslıyım. İlk dönemlerde zorlanmış olabilirim ama, şimdi o kadar çok alıştım ki kendimi dışarda başörtüsüz hayal edemiyorum.

Okuduğunuz için teşekkürler, esen kalın...