Bekaretinizi kaybettiğinizde ne hissetmiştiniz?

1 kere bile pişman olmadım. birlikte olduğum kişi bunu istemediği halde ben istemiştim. benim kararımdı. o kişiyi de çok seviyordum. fiziksel rahatsızlık hiç yaşamadım. hatta o gün 2 kere daha devam ettik.

o kişiye bakire olmadığımla ilgili kafasını karıştırdım... ciddi ciddi inanmıştı. yine de istememişti. ilişkimiz için bakire olmaman bişey değiştirmez derdi. ve ilk birkaç seferde bozulmamıştı. öyle olduğu için de sevinmiştim. tepkisini ölçmek adına. herşey çok daha iyiye gitti. açıkçası rahatlamıştım. bu iyi tepkileri ona güvenmemi sağladı. çünkü böyle bir konuyla ilgili en yakınlarımdan biri maalesef çok kötü bir tecrübe yaşamış. hem de evliyken. kadın "şüphen varsa doktora gidelim" demiş. erkek kesin bir dille reddetmiş. ona inandığını söylemiş. kadın yine de gitmiş habersiz. sonra bebekleri olmuş. bebekleri doğarkenki doktor da durumu yani bozulmamış olduğunu ikisine izah etmiş, rapor vermiş. sonra bu çift ayrılırken mahkemede adam kızın babasına ve hakime "zaten evlendiğimizde kız bile değildi" deme şerefsizliğinde bulunmuş.

ben bunu o yüzden evlenmeden yaşamak istedim. evlenip ayrılmaktansa daha baştan bişeylerin bitmesi ve o erkeği tanımak amaçlı daha iyiydi. kızlık zarına o gün bugündür tepkiliyim. beni seven kişi bana o yüzden değer vermesin isterim. iyiki de yapmışım. şimdi o kişiyle evliyim. ama evlenmemiş olsaydık da pişman olmazdım.

hayır olmadım çünkü zaten bilerek ve isteyerek beraber oldum. sonrasında fiziksel bir rahatsızlığım olmadı ama erkek arkadaşım yine de zorlamak istemediğinden devam etmedik. pişmanlık değil fakat 'bu kadar tartışılan hadise bu mudur yani' diye düşündüğümü hatırlıyorum...