Bu sevda hem varolma sebebim, hem de lanetim oldu.. Böyle bir durumda olan var mıdır?

Yaklaşık iki ay önce kız arkadaşımdan ayrıldım. Aslında onu çok seviyordum,ama benden önce yani daha hayatına girmeden önce birini sevip güvenmişti ve onunla birlikte olmuştu.Bana çok dürüst davrandı geçmişine dair ne varsa anlattı hemde her ayrıntısına kadar. Çünkü beni gerçekten seviyordu bunu biliyordum, hep derdim keşke kader seni karşıma yıllar önce çıkarsaydı, yani bu hayattaki ilk ve son erkeğin olabilmeyi ve birbirimize adayacağımız güzel bir ömrümüzün olabilmesini dilerdik.O İstanbul'da yaşıyordu, ben iş gereği şehir dışındaydım, ama bulduğum her fırsatta ona koşardım,çok tuhaf bir şekilde bağlanmıştım ona hem seviyordum hem acıyordum,Sanki bir gün hayatından çekip gitsem artık nefes alamiyacak gibi geliyordu,öyle bir tutkuyla bağlıydı bana.Ama zaman ilerledikçe geçmişi hep kafamı kurcalamaya başladı,yani daha önce ona başka bir erkeğin dokunmuş olduğu gerçeğini kabullenmemeye başladım.Kaç defa yüzünede vurdum ,geceler buyunca benim yüzümden ağladığı olurdu,onu o halde gördüğümde içimden sanki bişeyler kopuyordu,çünkü onu kendimden bile çok seviyordum ama aynı şekilde kızıyordumda neden sadece bana ait değildi ve neden daha önce bir erkekle beraber olmuştu.Belki bana geri kafalı diyeceksiniz belki aptal diyeceksiniz ,çünkü ben kendime neler neler demiyorum ki, ama sonunda gene dönüp aynı yerde kilitleniyorum. Bir kaç defa uzun bir süre görüşmedik en az bir ay onu aramadığım zamanlarda oldu, ama her defasında dayanamayıp ona koşuyordum, çünkü onsuz geçen zamanlarımda sanki yaşamıyor gibiydim,hiç birşeyden zevk almaz olurdum, resimlerine bakıp ağladığım kaç gece olmuştur.Aslında bu sevgi benim hem varolma sebebim olmuştu hemde lanetim olmuştu. İşte böyle gel zaman git zaman artık bunun bu şekilde yürümeyeceğini ona haketmediği bir hayatı yaşattığım için vicdanım sızlar olmuştu, onu üzmektense ben üzülecek ben acı çekecektim. Onu kendimden soğutmaya başladım, ilgisiz davranmaya başladım ,telefonarına mesajlarına geç cevaplar yazmaya hep çok işim olduğunu o yüzden böyle davrandığımı söylerdim. Benden nefret etmesini sağlamaya çalışıyordum. Çünkü bu şekilde daha az üzülecekti ve daha çabuk unutacaktı beni. Çünkü üzülmesine dayanamazdım, ve sonu olmayan bir hayata onu kendimle birlikte sürükleyemezdim bunu hiç haketmiyordu..sonunda amacıma ulaştım malasef tamamen bıraktım iki ay önce. Bende istanbula döndüm ve öğrendim ki yeni bir erkek arkadaşı var. Bilmiyorum çok tuhaf hissediyorum sanki aldatılmış gibi, buna hakkım olmadığımı gayet iyi biliyorum ama işte bilmek yetmiyor lanet yüreğime söz geçiremiyorum. Bu kadar kısa sürede birini hayatına soktuğuna anlam veremiyorum, bazen çok kızıyorum bazen nefret ediyorum ama bazende hak veriyorum çünkü onunda hayatına yön vermesi ,mutlu olmayı istemesi en doğal hakkı ne bilim diyorum ya tuhafım işte. Sadece böyle bir durumda olan varmıdır diye yazmak istedim,belki bende yeni bir ilişkiye başlayabilsem bir nebze olsun yüreğimdeki ateş sönebilir ama hayatıma sokacağım kızada aynı şeyleri yaparsam...