6 yıldır, üniversite 1. sınıftan beri, sevgilimle birlikteyiz. Benim sorunum ciddi gibi..

6 yıldır, üniversite 1. sınıftan beri, sevgilimle birlikteyiz. ancak okul bitti 15 ay onun askerliği derken (ki çok güzel bir askerlik dönemi yaşadık, ben her ay ziyaretine gittim gezdik hep birlikteydik o da çok mutluydu sürekli döndüğünde iş bulup nişanlanacağımızdan bahsediyordu. Ben özellikle konuşmazdım bunaltmamak için orada) 3 ay önce ailem yurtdışından geldi ve biz aile arası ufak bir söz/nişan yaptık. Her şey çok güzeldi. Sevgilim babasıyla çalışacaktı ancak işler planlandığı gibi gitmedi ve işsiz kaldı sürekli bir iş arayışı içerisine girdi haliyle en son 4 hafta önce de bir bunalıma girdi. Onu anladım, benimle (ki sıkıntımız olmamasına rağmen) görüşmek istemedi. Günlük kongre/organizasyon işlerinde çalışıyor şimdilik, şehir dışına gitti 1 aydır 1 kez gördüm ve sadece 2 kez aradı beni..Pazar akşam döndü ses seda yok, dün akşam dayanamadım ve aradım konuşalım dedim..bana geldi ve konuştuk, ısrarla konuşmak istemedi benim burda 4 hafta boyunca kendimi yiyip bitirmeme kızdı ortada bir durum yok ki sadece biraz kendi halime bırakılmak istedim o kadar sen neden bu kadar kurdun ki filan dedi ama o kadar basit değil..beni hiç aramayışının normal oluşunu söyledi önce, 6 yıl sonra normalmiş hatta evlenince de böyle olurmuş..kabul etmedim..çok güzel bir birlikteliğimizin olduğunu, benimle evlenmek için can attığını milletin bize özendiğini ve onun bu davranışını anlamadığımı söyledim. Ayrılıktan ASLA bahsetmiyor ASLA! Ama şunu ağzından aldım "bilmiyorum"dedi, evlilik gözümü korkuttu dedi..Bunu şimdi mi düşündün dedim..Az kaldı ondandır dedi, özgürlüklerinin kısıtlanacağını, kafese girecekmiş gibi hissettiğini söyledi ki inanın yok öyle bir şey ben de öyle baskıcı bunalımlı evlilik anlayışlarına karşıyım. her iki taraf da kendi arkadaşlarıyla görüşmeye gezmeye yeri geldiğinde devam eder ben buna karşı değilim ki..yeri gelir ayrı ayrı tatile gidilmesi gerekir yani vs vs vs. Ben rahatımdır ama korkmuş..Bundan sonra olmazo halde sen evlilik konusunda şüpheye düştüysen ben daha ne yapayım dedim..(üstelik evlilik karırı konusunu da ertelemiştik zaten işsizliği nedeniyle unutmuş bunu, ben hem ailemle hem de onun ailesiyle konuşmuştum ortak kararımızı, bunu dün ona da söyledim).O halde dedim ayrılaım ben bu şehirden gitmeliyim, yurtdışına ailemin yanına gitmeliyim başka türlü burada zaten devam edemem onca hatırayla anıyla dedim, gözleri yaşardı "ben ayrılmak istemiyorum kş nerden çıktı" filan dedi. "İlla şimdi evlenmiyoruz diye ayrılmamız mı gerekiyor" dedi. Ben de "ama sen aramamaya ilgilenmemeye devam ettiğin sürece zaten yoksun ki" dedim..Evi nasıl toparlarız ondan bahsettim önce dinledi arada başını salladı sonra baktı ki ciddiyim ben, bu sefer ki yolculuğun dönüşü yok, ayrıldığımız an her şey sonsuza dek bitecek, "hiç bir yere gitmiyorsun otur burda saçmalama, geçecek bu da ben seni seviyorum senden eminim sadece evlilik fikri bir an beni tedirgin etti" gibi laflar etti..Dinledim ağladık, "ben sadece bu fikre kendimi alıştırmaya çalışıyorum...