Lanetlenmiş gibiyim. Beynime, gözlerimin önüne hücumm ediyorlar sonra yok oluyorlar?

Arkadaşlar gerçekten şu an nefesim daralarak yazıyorum. Ben erkek arkadasımdan ayrılalı oldu biraz yani 5-10günlük bir olay değil temmuzda ayrıldık her neyse onu bırakmam lazımdı zaten olacak gibi değildi bizimki. 2 sene konuştuk ve ilk sene tam anlamıyla bir harikaydı mutluluğun ne olduğunu öğrendiğim zamandı. Sonra ailevi olsun bizim aramızda olsun sorunlar çıktı ayrılıp ayrılıp barıştık en son aldatıldım sonra salak gibi affettim fakat artık hakikaten bitti. Şimdi benim meseleme gelirsek ben ondan nefret ediyorum aslına bakarsanız fakat şu an ders çalışmaya çalışıyorum yokk!! Tam odaklanıcam beynime yaşadığımız özel anlar (hiç bir zaman gerçekten birlikte olmadık) veya özel olmasada illa benim canımı yakıcak mutlu bir anı geliyo. Zaten uzun zamandır bişeye odaklanıcak şeyler yapamıyodum kaçıyodum ama şu an bıraktım kalemi kitabı ağlarken buldum kendimi. Aslında normalde onsuzluğa alıştım gibi artık ne yapıp ne ettiğini hiçte demesemde çoğu kez umursamıyorum bile. Ama sanırım ben kendimi çok baskılıyorum unutmak için yoksa böyle olmazdım heralde. Dersmi çalışmayayım napayım zaten hayatımı mahvetti bıraktı şimdi bide okul sıkıntısı çekersem ben hiç toplayamam kendimi ömür boyu bende bıraktığı yaraları hiç unutamam.. Ne yapıyım ben allah rızası için bir tavsiye verin. Gez toz kafanı dağıt demeyin zaten onları yapıyorum ve çok iyiyim (yada ben öyle sanıyorum ama gün içinde cidden baya umursamaz oldum artık onu). Yeni birini bul demeyin aslında bende istiyorum ve baya baya bana bakan çok tatlı hakikaten hoşuma giden bir çocuk var okulda (21 yaşındayım). Düşünüyorum bana gelse açılsa ben ne derim bende çok beğeniyorum fakat geceleri hala eskisini düşünürken ona beddua edip ağlarken, o çocuğun günahına nasıl girerim veya o olma
Güncellemeler
+1 yıl
veya o olmasada başka biriyle nasıl birlikte olayım. Nasıl bir yol çizmeliyim kendime?
Lanetlenmiş gibiyim. Beynime, gözlerimin önüne hücumm ediyorlar sonra yok oluyorlar?
Cevapla