Gözlerimde Bir Damla Veda Kaldı

En güzel saatler

İki yıl önce gecenin en güzel saatleriydi benim için bu saatler. Arardı beni. Hadi çık geldim ben derdi. Ne varsa üstümde öylece çıkardım. Arabamız varsa arabayla yoksa yürüyerek sanki şehre ilk defa gelmiş gibi neredeyse gezerdik her gece. Her yere bir anı bırakırdık mutlaka. Dedim ya en güzel saatlerimdi iki yıl önce.

Bir mektup bir ömre bedel oldu

Bir gece bize geldi. Annemle konuşuyorlardı. Uyumaya gittim odama. Sabah kalktığımda onu aradım her yerde. Aradım, telefonu kapalı. Arkadaşlarını arıyorum, bilmiyorlar. Çıkar bir yerden deyip bir kahve yaptım hemen kendime. Sigarasız olmaz tabii. Odama gittim. Pencereyi açtım, kar yağıyor.

Masama oturdum ikinci kahvemi yaptıktan sonra. Bir şeyler yazıcaktım, kalemimi almak için çekmeceyi açtım. Kırmızı bir kağıt. Benim 17 yaşındaki asırlık çınarım diye başlıyor. Tam o an anladım. Bir cümleyi yüzlerce kez okuyabilirmiş insan. Okumaya cesaretim yok. Mektubu bıraktım. bir kahve daha yaptım kendime. bir sigara daha yaktım. Geçtim oturdum. Saatlerce baktım. Saatlerce düşündüm. Onun benden kopabilmesi,onun benden gidebilmesi.. Kötü düşünme dedim kendi kendime. Topladım cesaretimi. Özür diliyordu. Affet papatya beni, aşık oldum sana. Sen uyurken gizlice izledim seni, affet.. Tepki veremiyordum. Öylece kalmıştım. Gerçekten iyi düşünmeli miydim ki hala? Hızlıca okudum mektubu. Kahvem buz. Kendi kendine yanıp sönen kaçıncı sigaram hatırlamıyorum. Sonuna geldim. Ben gidiyorum diyordu.

Gitti...

Gitmişti. İnanamadım. Her gün bu saatlerde kalkar bir sigara yakarım hala. Bir damla veda bıraktı gözlerimde.

Gelmedi. Hiç görmedim. Nasıl olduğunu hiç bilmedim. Sesini hiç duyamadım.

O gittikten sonra çayımı da kahvemi de şekersiz içtim.

Her Sezen dinleyişimde biraz daha anı biriktirdim.

Rakı içerken bir duble de ona koydum hep.

Yazmak yetmedi, denizlere de döktüm içimi. Duymadı, görmedi, hiç bilmedi.