Kendimi Kaybetmiştim Ama Sonunda Buldum

Başlıkta da belirttiğim gibi. Sizlere kendi içinde kaybolduğum zamanları ve su an ki geldiğim aşamaları anlatacağım.

şu an 23 yasında bir genç kızım. Yaklaşık 5 sene öncesinde kendi halinde bir kızdım. O zamanlar lisedeydim. Bir sürü arkadaş çevrem vardı. Herkes inek olduğumu söylerdi çünkü tek yapabildiğim şey ders çalışmaktı. Telefonum yoktu, erkek arkadaşım yoktu lise yıllarım hep bu şekilde geçti. Hani tertemiz el ele bile tutuşmamış derlerdi ya yemin ederimki öyleydim. Başka erkeklerle mesajlaşmak bile aileme ihanet gibi gelirdi...

Ancak üniversiteyi kazanana kadar..

Kazanınca telefonum oldu sosyal medya hesaplarım oldu. Orda birisiyle tanıştım, buluştuk ve çıkmaya başladık. O benim ilk sevdiğim adamdı. İlk elini tuttuğum, ilk sarıldığım.

İlk zamanlar o kadar iyiydikki ben hayatımın en güzel zamanlarını yaşıyordum. Uzaktık ama ayda bir kez geliyordu birlikte parklara gidiyorduk bisiklet sürüyoduk balık tutuyoduk mangal yapıyoduk. Çok mutluydum...

Sonra oda okulu kazanınca çevresi genişledi. Beni takmaz oldu. Ne zaman kafasına esse ayrılmaya başladı. Artık sevdiğim insandan nefret etmeye başladım. Ardı arkası kesilmiyordu ihanetlerin. En sonunda bende başka erkeklerle mesajlaşarak ondan intikam alabileceğimi düşündüm. Ama bir süre sonra hatamın farkına varıp yeni hat aldım. Sadece o vardı hayatımda.

Her gece kendi gözyaşlarımda boğulana kadar ağlıyordum.

Beklenen son geldi ve ayrılmıştık. Ben sürekli hakaretler duymama rağmen mesajlar atıyordum. Arıyordum, ağlıyordum. Sanki hatalıymışım gibi affetmem diyordu. Sonra engellemeye başladı telefonundan. Sosyal medyada başka hesaplardan takip ediyordum sayısız sevgili değiştiriyordu. Ona rağmen tek bir fotoğrafımızı bile silmemişti hesabından.

Yıllar sürekli bu şekilde ayrıl, barış devam etti. Ben çok sevdim hemde haddinden bile fazla...

Çünkü o bu hayatta "ilk sarıldığımdı"

İhanetlerden sonra çok değişmiştim.

Ben artık o eski kız değildim. Ders çalışmak bana dünyada en saçma şey geliyordu. Düşe kalka üniversiteyi zor bitirdim. O da mezun olmuştu. Artık benden başka kimsesi yoktu..

Her şeyimi kaybettim bu beş senede.. Kendi benliğimi, saflığımı . Bazen akıl sağlığımı kaybettiğimi bile düşündüm. Takıntı hastalığı oldu. Ona son mesajım birdaha yazmam aramam diye takıntı yapa yapa zamanla günlük işlerimdede takıntılı hale geldim. Mesela el yıkarken yolda yürürken kitap okurken yüzlerce takıntım olmaya başladı.

En çokta kendimi kaybettim.

Kendime olan saygım yok olmuştu. Kendimden başka herkesi tertemiz görmeye başlamıştım. Kendimi dünyadaki en aşağılık insan olarak görüyordum. Yeni mezun olduğum içinde arkadaş çevrem yoktu. Dört duvar arasında tam 5 ay kaldım.

O kadar kimsem yoktu " oyuncak bebeklerime" sarılarak ağlıyordum.

Aradan aylar geçti. Bir zamanlar beni çaresiz bırakan adam, şimdi tek çaresi benmişim gibi beni arıyordu. Ben yine barıştım. Yine eski bendim. Kendinden nefret eden bir kız. Her şey onun bir arkadaşının bana her şeyi ispatlayarak anlatmasıyla son buldu.

Evet kandırılmışım. Tam 5 senedir.

Ben uyuyorum hadi sende uyu birlikte uyumuş olalım diyerek daha 18:00 da beni uyutan insan o saatte bir başkasına seni seviyorum demiş. Ben bunun acısını bile size izah edemiyorum. Artık o duyduklarımla kendime gelmiştim. Bir kaç ay devam ettim ilişkime. Kendi hayatımı kurmam gerekliydi.

O süre içinde sınava hazırlandım. Memleketime memur olarak atandım. İşime gidip geldim. Kendi hayatımı kurunca anlattım olanları. ancak yine inkarla karşı karşıyaydım. Ayrıldık ama doğum günümde her şey için özür diledi ben yine sevdiğim için affettim.

Şu anı merak ediyorsanız ben ilk zamanlardaki kızım.

Sadece yıpranmış birisiyim, yorulmuş birisiyim. Çok şükür yanlış şeyler yapmadım o yüzden aileme karşı alnım ak hala. Sadece şu an eski takıntılarımdan kurtulmaya çalışıyorum. Kendime saygım artık var. Bencilleştim. Onu değil kendimi düşünüyorum. Ona cevap yazarken bile gözümü kırpmazken şu an uyuya bile kalıyorum. Çevrem genişledi. Ailesel sorunlarım kalmadı.

Eski hallerimi düşündükçe kafayı yiyorum. Kapıyı bile evden çıkarken yüzlerce kez kontrol ediyordum. Psikiyatriste bile gitmeyi düşündüm . Ama ailemi bir başkası için üzemezdim. Ve değiştim hemde çok..

"Artık tutunabileceğim tek dal o değil"

O giderse ben bir şey kaybetmeyeceğim, sadece kendimi bulacağım.

Burdan genç kızlarımıza sesleniyorum. Ailenizden başka sizi karşılıksız seven kimse yoktur. Yanlış şeyler yapmayın herşeyin telafisi olur yeniden birini sevebilirsiniz ama yanlış bir şeyin geri dönüşü yoktur. Üzülün, acınızı yaşayın ama kimseye içinizi dökmeyin. Dert dinleyin ama asla anlatan olmayın. Sizinle ilgisiz bir sevdiğiniz varsa sizde aynı ilgisizliği gösterin, uzak durmaya çalışın. Ben Yoruldum artık. Bunları 5 senelik tecrübelerime dayanarak söylüyorum...

"Yakın ama asla yanan kişi olmayın"