Kendimi Kaybettim Hükümsüzdür!

Şimdi bilmem neredesin diyesim geldi bu akşam yine efkar bastı yüregimi.. Tükendigimi hissediyorum günden güne beni tüketen nedir senin yoklugunmu yoksa.. sensizligin vermiş oldugu acımı inan bilmiyorum.. Ben hep yanlız bir başıma olan benim hayatima giren sen...

Madem yine beni yanlızlıkla ödüllendirecektinde ne diye girdin hayatıma o zaman dengemi bozdun duvarlarımı yiktin zırhımı parçaladın beni bu dünyada yaşıyan bir ölü haline getirdin... Hani öldürecektin beni kalbimi neden ölü kalbimi dirilttin... Yoksa zevkmidir bunlari sana yaptiran..

Ben bu zor adamı elde ettim bakın a dostlarmi dedin sonra.. O kimseye bakmayan adami kendime aşık ettim bakin iyi bakın o adami ben yaşayan bir ölü haline getirdim demek içinmi girdin hayatima...

O adam hic aglamazdi.. gülmeyi beceremesede en azindan aglamazdi ben bu adami aglatmayi başardım diyemi girdin hayatina söylesene vefasiz söyle..

Usulca bir yilan gibi sokulurken yanıma gerçek yüzünü göstermeyip beni benden alana kadar bekleyip sonrada.. işte bak ben senden güclüyüm seni gökyüzüne çıkardım simdide kesiyorum biletini yere düş bin parca ol diyemi girdin hayatima..?

Neydi seni özel yapan oo kömür karasi gözlerinmiydi yoksa o geceden bile siyah olan saçlarınmıydı.. Öpülesi dolgun dudaklarinmiydi acaba beni sana baglayan.. yoksa o dudaklarindan dökülen kulagima fısıldadigin yalan aşk cümlelerimiydi..

Şimdi nerdesin bilmiyorum kiminlesin kimi zehirliyorsun o güzel tatli sözlerinle inan bilmiyorum.. Ama ben ne yaşıyorum.. nede ölüyorum.. Ne aglayabiliyorum nede gülebiliyorum...

Ne sevebiliyorum... nede seviliyorum.. Kör kuyulardayim sayende.. nefes bile alamiyorum.. Şimdi icimden gelen bütün kötü sözleri küfürleri sana söylesemde icimdeki sana olan nefretim dinmez.. Allah kahretsin ki. seni hem sevip hemde nefret ediyorum..

Eserinle övünebilirsin şimdi.. beni.. ölmeden öldürdün.. ömrüm boyunca acılara gömdün...

Bedenimi ruhumu. herşeyimi sayende.. kaybettim..

Kendimi kaybettim....

Hükümsüzdür ...