Sağ Yanım Deniz, Sol Yanım Sıra Dağlar

Şehirler arası otoyolda 130km hızla ilerleyen araç gibiyim bu aralar. Karadenizin duble yollarında bir yanım deniz, bir yanım sıra dağlar, egzoz dumanları arasında gidiyor ruhum; usulca. Hani diyorum olmayacak bir şey ya, tekerleğe yapışan sakız olsam da, döne döne unutsam geldiğim yeri. Uçurumların kıyısından tırmandığım yollarda, aşağıya düşmeye ramak kalsa da düşmesem!

Bir şansım olsa keşke! Sensiz ömrüm olsa, seni hiç hatırlamasam...

Gülüşünde kıvrılan dudaklarının arasındaki güzel dişlerin kamaştırmasa hayalimi. Yolumdan alıkoymasa yaydığın sıcaklık; varacağım yere hızlıca gitsem. Keşke dinlediğim son ses radyoda senin sesin yankılansa. Adımı söylesen; defalarca! Başka bir söze ihtiyacım yok, inan. Adımı tekrarlasan, adımı, adımı...

Gittiğim yollardan geri dönsem sonra. Uzaklaştığım bedenime tekrar girse ruhum! Bütün olsam, tamamlansam varlığında. Ya da hiç gelme. Gittiğim yollardan geçeyim sınırları, belki Batum, belki başka bir yere... Uzaklaştıkça yabancılaşırım belki. Kendime yabancıyım ne zamandır; sana da yabancılaşırım. El olurum sigarayı üfleyişine. Tanımam ayak sesini. Ne dersin? Uzaklaştıkça senden, kendimi tekrar bulabilir miyim?