Gerçekten çektiğin acının karşılığında, acı çektirenin de canı yanar mı?

Küçüklükten beri amcamınoğluna platonik aşıktım. Nişanlanmıştı daha sonra nişanlısından ayrıldı.3sene sonra bana aşkını itiraf etti. Artık sevgili gibi konuşmaya görüşmeye başladık çok mutluyduk. mutluluğumu ablamla paylaşmak istedim ablamda onu aramış ve çok sevindiğini falan söylemiş. Ama o inkar etmiş mesaj attı bana bu hikaye hiç yaşanmadı dedi ağlayarak en yakın arkadaşımın yanına gittim. Ona anlattım herşeyi. Bize geldi Sanki bakışlarıyla yiyecek gibiydi. Sonra tekrar konuşmaya başladık. Arkadaşıma anlattığımıda öğrendi. Ve tekrar bıraktı beni. Sonra tekrar konuşmaya başladık sonra tekrar bıraktı beni kalbimi paramparça etti çünkü eski nişanlısını özlediğini onu bende aradığını ve hala onu sevdiğini söyledi. bende ona ağır sözler söyledim. zaman geçti hep mesaj atıyor arıyordu her gece. Bikaç kere daha ayrılıp barıştık. En son 1ay önce yine bıraktı beni. Hemde o kadar üstüme düşerken birdenbire. 1ay hiç konuşmadık. Ama ben dayanamıyordum. Şiirler yazıp atıyordum ona mesajlr atıyordum. Cevap vermiyordu. Yüzleşmek istedim mesaj attım konuştuk bana sana karşı birşeyler hissediyorum ama birşeyler eksik dedi. evlenme teklifi ettim ona. gece arayacaktı beni. Benim içimde hala umut vardı. Sesi kötüydü sanki yaptıklarının farkındaydı bana acıyordu. Ben hala onu nasıl sevdiğimi anlatıyordum. Oda bana birşeylerin eksik olduğunu. Kaç kere sana evlilik teklifi etmeyi düşündüm ama olmuyor dedi. Çok hayal kurdum ama olmuyor dedi. Hep birşeyler eksik dedi. Ve ben ağlıyordum. Sonra kapattım tekrar aradı açtım. Ne oldu dedim. Ağlamanı istemiyorum Kimse için değmez üzülme diye teselli etmeye çalıştı. Daha çok içim yandı. Ama sonra tekrar kapattım. Daha sonra mesaj attı. Üzülme ne olur ikimizde bilemeyiz herşey kader yazmıştı. Cevap veremedim. 1hafta geçti aradan ne ben arıyorum ne o. çok peşimden koşmuştu bu sadece bir hevesmiydi. O kadar şey yaşamıştık ki özel ona herkesten çok güveniyordum. Tek duam benim ne kadar canım yanıyorsa onunkide yansın.