Kendimi o kadar çok yalnız hissediyorum ki... ?

Belki de bu yalnızlığın sebebi 4 yılda hayatımda çok önemli bir yeri olan adamı kaybettiğim için bu yalnızlık hissi... Nasıl anlatsam nereden başlasam bilmiyorum.. Herşey ilk başta yani 4 yıl önce çok güzeldi. Güzeldi diyorum çünkü yeni yaşamaya başladığınız o aşk malesef ilk günkü gibi devam etmiyor. İnsan karşısındakini her gün yeniden tanıyor yeniden aşık oluyor. Her yeni gün o adamı gözünüzde öyle bir büyütüyorsunuz ki o adam sizin hayatınızın bir parçası haline geliyor.. Her geçen saniye onu daha çok özlüyorsunuz, sürekli onu görmek istiyorsunuz, aklınızdan bir saniye bile çıkaramıyorsunuz. Tabi o adam sürekli yanında olmuyor bu yüzden sürekli telefon elinizde onunla mesajlaşıyorsunuz.. Bazen sabahlara kadar... Öyle çok aşıksınız ki ona.. Herşeyini biliyorsunuz.. Nelerden hoşlanır, neler yapmayı sever, hangi yemekleri sever, nelere kızar, neleri sever... İşte tüm bunları bildikten sonra o aşkın yerini alışkanlık alıyor. Kavga ettiğinizde, konuşmadığınızda, görüşemediğinizde içinizi bir burukluk bir hüzün bir boşluk kaplıyor onsuz yapamıyorsunuz. Ayrılsanız bile yeniden barışacağınızı biliyorsunuz.. Bunun adı aşk mı alışkanlık mı ben henüz çözemedim. İnsan o kadar çok özlüyor ki her fırsatta acaba görebilir miyim diye düşünüyor ve çareler aramaya başlıyor.. Kadın bir fırsat bulup buluşalım diye çabaladıkça malesef erkek bir bahane bulup ben gelemem özür dilerim diyor. Kadın çaresiz, kadın üzgün, kadın mutsuz, kadın ağlıyor... Bu durum defalarca sürdü.