Boşanma sürecinde yaşadığım yalnızlık ve hiçlik hissini nasıl aşabilirim?

O açıdan iyiyim annem var o sevsin yeter

Kendi keyfini düşün sadece yani başkalarının onayına bırakma bişeyleri

Öyle dostum her şey iyi olacak inşallah

Acayipler pislikler

boş ver dostum. İnsanlar hayal kırıklığıdır zaten çoğu zaman. Senin meselene gelecek olursak bunun bugünden yarına tesir edecek bir ilacı ne yazık ki yok. Kendine yapabileceğin en büyük iyilik acıyı ve süreci kabul etmek. Aç kapıyı girsin içeri direnç göstermek durumu daha da ağır bir hale getiriyor. Kendine biraz zaman ver ve rutinini değiştir. Hiç bir şey yapamıyorsan tak kulaklığı aç bir podcast ve yürü sadece. Olaylar aynı olmasa bile benzer bir durum ve duygunun içinden geçtim yakın geçmişte. Bir an geliyor ve bu acıya dayandığın için kendine teşekkür ediyorsun. Çünkü o şok geçtiğinde ve duyguları kenara bırakıp geriye baktığında o kadar da ait olmadığın bir yerde kalmaya niyetli halini anlayamıyor insan ve olduğu yerden memnun olmasa bile, yokluğu çok acılı bir süreç yaşatan o anlara da dönmek istemiyor. Bunu yaşayacağın gün gelecek, o güne kadar bununla ilgili bir şey yapmak zorunda değilsin. Sadece acıyı yaşa ona teslim olma. İkisi çok farklı şeyler. Hiç canının istemediği o gün bile çıkıp yürü sadece, bir kahve iç, yeni bir hobi edin, yeni şeyler öğren. Başta beynini kandırmak, odağını değiştirmek için yaptığın bu küçük hamleler seni iyileştiren ve kuvvetle muhtemel eskisinden daha da iyi hissettiğin bir hayatı getirecek sana.

Teşekkür ederim iyi ki varsınız

Rica ederim. Siz de iyi ki varsınız