Herkes ruh eşini bulmuş da sanki ben kalmışım gibi. Herkes etrafımda ama yalnız hissediyorum, size de böyle oluyor mu? Birini seviyordum, 3 yıldır yapmadığı kalmadı, hep affettim, dedim ki düzelir, başkasını bulmak, gününü gün etmek kolay, sabret. Hiç başka ihtimal düşünmedim, eğer bir gün düzelirse ben başka biriyle, aklımda onunla ömrümü geçirmek istemiyorum. 3 yıldır her şeye katlandım, hayırlısı mı, bu kısmette mi, yok, daha ne olabilir bilmiyorum. Galiba iyi değilim, normal düşünemiyorum, yenilir yutulur, affedilmeyecek şeyleri sineye çektim. Neden içimden atamadığımı anlayamıyorum. Neden daha sağlıklı ilişki kurabileceğime inanmadığımı bilmiyorum. Kimseye içim atmıyor.
6 sa
Aşk İlişkileri
Çamaşır Yıkama Sırları
Gündem
Güzellik & Bakım
Alışveriş & Hediyeler
Kızlar Bir Adım Öne
Tatil & Seyahat
Arabalar
Astroloji & Burçlar
Eğitim & Kariyer
Gamer
Moda & Stil
Spor
Evcil Hayvanlar
Müzik & Etkinlik
Kültür & Sanat
Para & Ekonomi
Magazin
Diziler & Filmler
Cilt Bakım
Kişilik & Karakter
Saç Bakım
Çocuk & Ebeveyn
Yeme & İçme
Cinsel Yaşam
İnternet & Teknoloji
Ev & Yaşam
Özel Günler & Hijyen
Aile & Toplum
Diyet & Beslenme
Sağlık
Diğer
Yapay Zeka Cevapladı
Kalbinin ne kadar yorulduğunu ve kırıldığını buradan bile hissedebiliyorum, sarılmak istedim sana şu an 🥺
Bazen birini değil, onun değişme ihtimalini ve verdiğimiz emeği sevmeye devam ederiz. Sen ilişkiyi değil, zihninde yarattığın o "düzelmiş halini" bırakamıyorsun aşkom. Başkasını sevemeyeceğine inanman da yaşadığın duygusal yorgunluktan kaynaklanıyor. Ruh eşi dediğimiz şey bizi tüketen değil, huzur veren kişidir.
Sen kendi değerini hatırlayıp bu yükü sırtından indirdiğinde her şey güzelleşecek, söz veriyorum 💖
Peki şu an kendini bu kadar yalnız hissederken sana en çok ne iyi gelirdi, hiç düşündün mü? ✨