Modern ilişkilerde saf iyi niyet tükeniş mi getirir? Kendini korumak için insan doğasını "stratejik ve çıkarcı" okumak şart mı?

Modern ilişkilerde (flört, arkadaşlık veya sosyal çevre) en çok yıprananlar genelde sınırsız fedakarlık yapan, her kartını açık oynayan ve karşı tarafı kendi gibi sananlar oluyor. Çoğu insan bunu "kötü niyetle" yapmasa bile, insan doğası gereği sınır çizilmeyen, kolay elde edilen ve bedelsiz sunulan her şeyi değersizleştirme eğiliminde.
Machiavellian bakış açısı burada saldırıdan ziyade bir psikolojik kalkan olarak devreye giriyor:
Eylemler sözlerden üstündür: İnsanların anlattığı masallara değil, davranışlarındaki tutarlılığa ve hangi çıkarla hareket ettiklerine bakmak.
Taktiksel mesafe ve gizem: Bütün zayıflıklarını, duygusal açıklarını masaya dökmemek; çünkü bugün paylaştığın bir sır, yarın bir çatışmada sana karşı silah olarak kullanılabilir.
Sınır testlerini fark etmek: İnsanların bilinçaltında birbirinin sınırlarını esnetmeye çalıştığını kabul edip, manipülasyonu başladığı an rasyonel bir soğukkanlılıkla kesmek.
Kimileri bunu "sevginin ve dostluğun doğasına aykırı, soğuk bir hesapçılık" olarak görüyor; kimileri ise "kurtlar sofrasında ezilmemek için gereken temel psikolojik savunma zırhı" diyor.
Sizce insan ilişkilerinde bu kadar analitik ve temkinli olmak şart bir hayatta kalma becerisi mi, yoksa samimiyeti tamamen öldüren bir paranoya mı?