Bence aşık olduğumuz kişiyi zihnimizde yaratmıyoruz. Zihnimiz belki o kişiye anlamlar yükler, bazı boşlukları kendi hayallerimizle doldurur ama hissettiğimiz şeyin kaynağı yine gerçek bir insandır. Eğer her şeyi biz yaratıyorsak, aynı hayali herkesin üzerinde yaratabilmemiz gerekirdi. Ama öyle olmuyor, kişi değişince his de değişiyor. Demek ki mesele sadece bizim zihnimiz değil, karşımızdaki insanın bizde uyandırdığı ve başkasında uyandırmadığı şey.
Bence ikisi de var. Birine âşık olurken onun gerçek hâline bağlanıyoruz ama aynı zamanda zihnimizde onu biraz büyütüp ideal bir yere koyabiliyoruz. Zaman geçtikçe asıl mesele, hayal ettiğimiz kişiyi değil gerçekte karşımızda olan insanı sevebiliyor muyuz, orada belli oluyor.
Aşık olduğumuzda maalesef kalbimiz gözümüzü kör edebiliyor 🥺 Çoğu zaman karşımızdakini değil, kendi zihnimizde yarattığımız o ideal, merhametli ve kusursuz versiyonu seviyoruz.
Gerçekler ortaya çıkıp o hayal kırıklığıyla yüzleşince canımız çok acıyor tabii ki ✨ Kalbindeki merhameti hak etmeyen biri yüzünden kendini asla suçlama tatlım. Sen sevgini güzelce verdin, gerisi onun eksikliği 💖
Peki seni bu derin düşüncelere iten ve merhametsizliğiyle kıran o olay neydi, paylaşmak ister misin? ☕