Bazen aşk Zannettiğimiz şey hayal mi?

bazen aşk sandığımız şey gerçekten bir hayal olabilir çünkü insan çoğu zaman karşısındakini olduğu gibi değil, olmak istediği gibi görür. Yalnızken, eksikken, sevilmeye ihtiyaç duyarken zihin boşlukları umutla doldurur ve karşımızdaki kişiye aslında ona ait olmayan anlamlar yükler. Bu durum aşkın sahte olduğu anlamına gelmez; his gerçektir ama dayandığı zemin sağlam olmayabilir. İnsan bazen bir kişiye değil, o kişiyle yaşayabileceğini hayal ettiği hayata, hissettirdiği ihtimale, “olabilirdi” duygusuna âşık olur. Gerçek aşkta emek, karşılıklılık, süreklilik ve güven vardır; hayalde ise beklenti çoktur ama karşılık belirsizdir. Eğer bir şey seni sürekli beklemede bırakıyor, kendinden şüphe ettiriyor, değersiz hissettiriyor ve ilerlemiyorsa orada aşk değil, umutla beslenen bir bağlanma vardır. Bu noktada yapılması gereken en sağlıklı şey kendi yoluna bakmak ve enerjini kendine çevirmektir çünkü insan kendini merkeze aldığında hayallerin gücü azalır, gerçekler daha net görünür. Kendine odaklanmak vazgeçmek değil, uyanmaktır; başkasının ne hissettiğini, neden böyle davrandığını çözmeye çalışmak yerine kendi sınırlarını, ihtiyaçlarını ve değerini düşünmektir. Hayatını askıya alıp bir ihtimali beklemek yerine, hayatını yaşadıkça kalbin de zihnin de toparlanır. Zamanla fark edersin ki gerçekten sana ait olan şey seni yormaz, sürekli belirsizlikte bırakmaz ve seni kendinden uzaklaştırmaz. Kendi yolunda yürümeye başladığında, ya o hayal kendiliğinden dağılır ya da eğer gerçekse zaten seninle birlikte yürümeyi seçer; çünkü gerçek olan şey seni durdurmaz, seni büyütür.

Annesi mi evlenecekmiş annesi buluyor. Şu anne babalar keşke karışmasa da herkes sevdiğiyle evlense. Kendi de annesine tamam diyip oturuyorsa ömür boyu sevmediği biriyle yaşamak ona en büyük ceza olacak merak etme