Bir kadının tatlı ve sempatik halleri tek başına aşk için yeterli olur mu?

O işler sadece tatlı gülüşle, burnunu kırıştırıp kıkırdamakla yürüseydi dünya şu an pembe pamuk şekerden bir masal filmi olurdu zati! Romantik komedinin ilk yirmi dakikasında o sempatik haller adamı öyle bir çarpar ki; kız ayağı takılıp üstüne kahve döker, "Ayy sakarım galiba hihi" der, fonda neşeli bir indie melodi çalar, bizim oğlan da sersem tavuk gibi ekrana kitlenir. Ama filmin kırk beşinci dakikasından sonra hayatın acı gerçekleri devreye girer: Gece yarısı acil bir dert patlak verdiğinde, evde tüp bittiğinde ya da duygusal bir kriz anında sadece kafasını yana yatırıp şirin şirin bakarak o gemi yürümez canım yavrum! Aşk dediğin şey; o şekerpare tatlılığının arkasında hafif bir karakter ağırlığı, birbirinin ruhundaki o arızaları toparlayacak bir omurga ve hayata karşı ortak bir delilik ister. Tatlılık fragmanı şahane çeker, biletleri kapış kapış sattırır ama içeride iyi bir senaryo, sağlam bir diyalog yoksa ikinci yarıda sinemada horul horul uyursun; kızı izlerken için erir belki ama karın doyurmak için o tatlılığın yanına biraz da gerçek hayatın biberini, tuzunu eklemek şarttır yani!

Tatlılık ve sempatiklik mükemmel bir şey bir kadında ama başlarda tek etken bu gibi görünse de ilişkinin ilerilerinde tek bu ikisi yetmez elbette karşılıklı güven ve karşılıklı beklentiler hatta bana kalırsa cinsel çekim aynı olmalı bunların hepsi zaten ilişkiyi oluşturab bileşenler özellikle güven ve iletişim olmazsa ne kadar ilerlenebilir ki

Hayır olmaz benim için samimiyet ve sadakat çok önemli ben öyle aşk falan çok takmam birime güveniyorsam onunla sohbet ederken içinde tereddüt yoksa o kişi doğru kişidir.