Bir insanı kaybetmek mi daha acıdır, yoksa aslında hiç tanımadığını fark etmek mi?

Bence de insanı asıl yoran şey kaybetmekten çok, aslında hiç tanımadığını fark etmek. Kaybetmek hayatın içinde olan, bir şekilde kabullenmeyi öğrendiğimiz bir şey. Hepimiz ölümlüyüz, sevdiklerimizi de bir gün kaybetmek zorunda kalacağız. Elbette çok acıtır ama zamanla insan bunu nasip, kısmet deyip kabullenebiliyor. Ama yanında olduğunu, sevdiğini ve tanıdığını düşündüğün bir insanın aslında bambaşka biri olduğunu görmek çok daha ağır geliyor. Çünkü o zaman sadece bir insanı değil, ona dair kurduğun güveni, verdiğin değeri ve yaşadığın onca şeyi de sorguluyorsun. Bence insanın canını en çok acıtan da tam olarak bu.

İkiside acı vermez yanılmanın tanıyamamış olmanın yanında