Sizce özlemek mi daha zor, unutmaya çalışmak mı?

İkisinin de zor bir yanları var aslında özlerken hem acı çekiyorsun hem bir ara gelme umudu taşıyorsun bir araya gelmeyince de tekrar üzülüyorsun tekrar Umut taşıyorsun ve o kişi sürekli takip ediyorsun sürekli o kişiyi düşünüyorsun ama unutmaya çalışmak da ise tamamen onu silmeye çalışıyorsun her şey geride bırakmaya çalışıyorsun onunla beraber kurduğun hayalleri unutmaya çalışıyorsun unutmaya çalışırken de biraz boşluğa insan düşüyor evet gerçekten boşluğa düşebiliyor ama ikisinin de zor yanları var unutmaya çalışırken kabulleniyorsun yani olmayacağını biliyorsun boşuna kürek çekmenin boşuna uğraşmaman gerektiğini farkına varıyorsun Bir nevi aslında bir yandan yükten de kurtuluyorsun ama özlemek aslında bir büyüktür gerçekten de yük beni isteyen zaten yani genel anlamda söylüyorum zaten senin yanında olurdu kimse kimseyi ne unutturma ne de özlettirme şeyine sokmazdı hele Özlem duymanın en kötü yan ı diyelim bir gün ona mesaj çektin bir şey yazdın adam o an seni tersleyecek kötü davranacak hayatımda biri var diyecek bu daha kötü bir hayal kırıklığı unuttuğun zaman en azından yoluna devam etmiş olursun

Bence özlemek daha kolay. Çünkü özlerken hâlâ bir ihtimal taşıyorsun; belki arar, belki gelir, belki bir gün yeniden olur diyorsun. Unutmaya çalışmak ise insanın kendi içinde verdiği sessiz bir mücadele. Bir yandan aklından çıkarmaya çalışırken, diğer yandan en ufak bir şarkıda, kokuda, sokakta, hatta saçma sapan bir saatte bile yeniden hatırlıyorsun. Özlemek birini beklemektir belki; unutmaya çalışmak ise artık beklememen gerektiğini kendine kabul ettirmektir. O yüzden bence en zoru, insanın hâlâ sevdiği birinden vazgeçmeyi öğrenmesi.

Buraya da eyşanı koymak 😂seven ihanet eder mi? İhanet eden biri özler mi? vicdan azabı mı çeker? orası tartışılır.

Bence alışırsa zor. Sevgi vs geçiyor da alışkanlık özlemi de sevmeyi de bereberinde getiriyor. Eksik hissediyorsun başta o his berbat. Gerçi ona da alışıyoruz mesele alışana kadar ki süreçte yıpranmak ya da toparlamak.

Herşeyin de bir sınırı var mutlaka.