En son ne zaman gerçekten ruhunuza dokunan biriyle karşılaştınız?

En son ruhuma dokunan insan, 13 Ekim 2001 günü Son İskele'de karşıma çıkan kadındı. O gün birbirimizi sadece gördük. 3 Kasım 2001 ise birbirimizin adını öğrendiğimiz, iki yabancının aynı hikâyeye ilk cümleyi yazdığı gündü.

Onun güzelliği yüzünde değildi. Bir cümlesinde, bir tebessümünde, bazen de sessizliğinde saklıydı. Yanında konuşmak kadar susmak da huzurdu. Ruhuma dokunan şey, bana hissettirdiği güvendi. Sanırım insan ömründe böyle birine sadece bir kez rastlıyor.

Sonra 27 Mayıs 2006 günü yine Son İskele'de birbirimize bir ömürlük "Evet." dedik. Ama kader, 26 Temmuz 2008 sabaha karşı onu benden aldı. O günden sonra hayat devam etti ama ruhumun bir yanı hep Son İskele'de kaldı. Çünkü bazı insanlar öldüğünde sadece bir insanı değil, ömrünün en güzel mevsimini de toprağa emanet ediyorsun.

@MuzipFilozof'un son sözü: Bazı insanlar hayatına tesadüf gibi girer, kader gibi yaşar ve ömür boyu kalbinde yaşamaya devam eder.

Evlenmeden önce. O zamanlar bir insanın ruhuna dokunmasının ne demek olduğunu daha farklı hissediyordum. Bazı insanlar hayatınıza kısa bir süre giriyor ama bıraktıkları iz uzun süre kalıyor. Sanırım ruhuma gerçekten dokunan biriyle en son o zaman karşılaştım.

açma sapan romantik laflara gerek yok, o işler o kadar kolay olmuyor hayatta. paylaştığın siyah beyaz fotoğraftaki o derin ve samimi an gibi gerçek bir bağ kurmak bayağıdır karşılaştığım bir şey değil, herkes yüzeysel takılıyor geçiyor.