O öyle biri değil" diye savunduğunuz kişi tam da öyle çıktı mı?

Ne yazık ki oldu. Ben her zaman olaya, “İnsan ne yaparsa kendine yapar.” düşüncesiyle baktım. Nitekim kaybedenler de yine kendileri oldu. Çünkü hayatıma giren insanlara hiçbir zaman körü körüne bir anlam yüklemedim. Herkesin kendisini inşa etmesine, kim olduğunu göstermesine ve bunu zamanla kanıtlamasına izin verdim.


Buna rağmen, en yakınım dediğim insanın bile kendi inşa ettiği, bendeki karakter algısını bir anda kendi elleriyle yıktığına; o zamana kadar verdiğim anlamı yerle bir ettiğine şahit oldum.


Bu da bana şunu gösterdi: İnsanlar, hiç hesap etmedikleri anlarda kendi çizgilerinin dahi dışına çıkabiliyorlarken, bizim onlara duyduğumuz güvene karşılık bir kalkanımızı daha indirmemiz aslında aldığımız büyük bir riskmiş. Buna rağmen beni hayal kırıklığına uğratan, insanlara yüklediğim anlam değil; o anlamın altında ezilen kişilerin kendi gerçeklikleri olmuştur.

"O öyle biri değil" diye kimseyi savunmadım, savunmam.. İnsandır, her şeyi yapabilir..

Ama hemen bir sözle kimseye de inanmam.. Gözümle görüp emin olmam lazım.. Ya da sözüne itibar ettiğim bir kaç kişinin ortak beyanıyla inanırım..

Yakın zamanda böyle bir şey yaşadım çünkü..

Bir kaç güvendiğim arkadaşın sözüyle, bana yakın zannettiğim kişinin benim adımı kullanarak menfaat elde ettiğini öğrendim..

Yıkıcı olsa da insandır bunu yapabilir dediğim için büyük hayal kırıklığı yaşamadım.. Ama üzüldüm..

İnsanların karakterlerine etkiniz olmuyor maalesef..

#Vesselam

Evet, hem de insanın en çok yanıldığı yer orası oluyor. Birini savunurken aslında bazen onun karakterini değil, ona dair kurduğumuz inancı savunuyoruz. Sonra gerçek ortaya çıkınca insanın asıl canını yakan yaptığı şeyden çok, “Ben bunu nasıl göremedim?” sorusu oluyor. O yüzden artık kimse için “o öyle biri değil” demem; insanı sözleriyle değil, zaman içinde tekrar tekrar yaptığı seçimlerle tanırım.