İnsan sevdiği için birçok şeyi göze alabiliyor. Ama sürekli bir tarafın vermesi, diğer tarafın sadece alması ne kadar sağlıklı? Sizce sevgi, gerektiğinde kendinden ödün vermek mi, yoksa kendini kaybetmeden sevebilmek mi?
Bir ilişkide fedakârlığın fazlası sevgi mi, yoksa insanın kendinden eksiltmesi mi?
Şimdi hak eden ilişkide sevgiden hak etmeyen ilişkide ise insanın kendisini eksiltmesine neden olan bir durumdur. Aşk ve sevgi aslında aynı kapıya çıkan kavramlardır. Ama işin en temelinde herşeyin fazlası hep zarardır
Herkese gerektiği kadar fedakarlık yaparım bunun fazlası kendime olsan saygısızlık olur. zaten vefalı insan o fedakarlığın aynısını ya da daha fazlasını yapar. tek taraflı çaba ile ilişki yürümez.
Sevgi bazen “senin için bundan vazgeçebilirim” diyebilmek değil midir zaten. Fedakarlık yapmak gerekiyor çoğu konularda ama Kendinden eksiltirsen “sen beni kaybetme diye ben kim olduğumu unutayım” noktasina gelir.