Üniversitede yaptığım bu ilişki ve arkadaşlık hataları beni saf ve sınır koyamayan biri mi yapıyor?

19 yaşındaydım. İnternetten bir sevgilim olmuştu ve bunu ailemden gizliyordum. Bulunduğum şehirden yaklaşık 3-4 saat uzaklıktaki bir yere, onun halasının evinde kalmak için gitmiştim. O sırada sevgilimin beni aldattığını öğrendim. Telefonunda başka kızlarla konuşmalarını gördüm ve eski sevgilisinin fotoğrafının hâlâ telefonunda olduğunu fark ettim.

Bir gün beni canlı yayında başka bir kızla aldattı. Daha sonra kendisi de birlikte olduğu kız tarafından aldatıldı. Hatta bir süre sonra en yakın arkadaşıyla yaşadığı sorunlar nedeniyle tekrar bana dönmek istedi. Ben de kabul ettim fakat bu süreçte başka biriyle sevgiliymişim gibi davrandım. Rol yaptığım bu kişi oldukça tehlikeli biriydi. İkisi arasında ciddi tartışmalar yaşandı ve sonrasında birbirleriyle kavga ettikleri için hukuki sorunlar bile yaşandı.

Eski sevgilim bir noktada, yaşanan her şeyi ablama anlatacağını söyledi. Ben de korktuğum için rol yaptığım kişiyle birlikte ablamı aradım ve onu da gereksiz yere korkuttum. Ablam zaten oldukça muhafazakâr olduğu için durumu doğrudan anneme anlattı. Ben de korkudan Instagram hesabımı kapattım. Daha sonra diğer çocuğun ablası da bizi polise vereceğini söyledi. Çocuklar arasındaki tartışmalar nedeniyle bana da ulaşacağını ve beni bulacağını söylemişlerdi. O zamanlar çok korkmuştum ama sonunda herhangi bir şey olmadı.

Bugün geriye dönüp baktığımda en çok pişman olduğum şeylerden biri, tanımadığım bir insanın evinde kalmak için başka bir şehre gitmiş olmam. O yaşta bunu çok safça yaptığımı düşünüyorum.

İkinci ve benim için daha büyük olan olay ise arkadaş çevremle ilgiliydi. Bunları bu uygulamaya anlatmıştım. Laptopum açık kalmış, ablam görmüştü. Ablam ayrıca arkadaşlarımın evinde kaldığımı, arkadaşlarımla alkol kullandığımı ve bazı arkadaşlarıma borç para verdiğimi, fakat bu paraların geri ödenmediğini de öğrendi. Açıkçası bugün düşündüğümde, tanıdığım insanlara bile neden bu kadar kolay borç verdiğimi anlayamıyorum.

Bir gün arkadaşlarım beni içki içmeye çağırdı. Orada arkadaşımın sevgilisi ve başka arkadaşlarının da olacağını bilmiyordum. O gece orada kaldım. Normalde tesettürlü olduğum için saçımı açmam da sonradan beni çok rahatsız etti. O gece yaşananlardan ve orada kalmış olmaktan pişman oldum.
Bu arada arkadaşımın sevgilisi koronaymış.
Ertesi sabah arkadaşıma bu konuda yazdım. O da beni zorla tutmadığını, istersem gidebileceğimi söyledi. Bu kişi üniversitede daha sonra da hayatımda yer aldı çünkü ortak arkadaşlarımız vardı ve arkadaşlığımız devam etti. Bugün düşündüğümde keşke o dönem kendime daha fazla mesafe koysaydım diyorum.

O gece telefon numaramı da istemişlerdi. Ben vermek istememiştim. Daha sonra tanımadığım bir kişi beni arayıp mesaj atmaya başladı, rahatsız etti. Numaramın bu arkadaşım tarafından verilmiş olabileceğinden şüphelendim. Eski sevgilim tarafından verilmiş olma ihtimalini de düşündüm. Bir gün otobüsteyken bu durumu arkadaşlarıma anlattım. Arkadaşım, arayan kişinin Afgan biri olduğunu söyledi ve gerçekten de öyle çıktı. Bugün düşündüğümde keşke doğrudan ona, “Numaramı sen mi verdin?” diye sorsaydım diyorum.

Bütün bunlar yaşanınca, özellikle de o geceki davranışlarım nedeniyle arkadaşıma hakkımda konuşabileceği bir alan vermiş oldum. O da yaşananları ortak arkadaşımıza anlattı. O dönemde yaptıklarımı şimdi düşündüğümde kendimi çok saf ve dikkatsiz buluyorum.

Üstelik ablam da bunları öğrendi ve anneme anlattı. Annem oldukça muhafazakâr biridir ve insanları eleştirmeye yatkındır. Aradan yıllar geçmiş olmasına rağmen, 25 yaşında olmama rağmen hâlâ bu konular yüzünden eleştiriliyorum.

Bazen keşke ablam gördüğü bazı şeyleri anneme anlatmasaydı diye düşünüyorum. Fakat artık geçmişi değiştiremeyeceğimi biliyorum. O zamanlar yaptığım bazı seçimlerden gerçekten pişmanım. Özellikle tanımadığım insanlara güvenmek, sınırlarımı korumamak ve bazı durumlarda kendimi yeterince düşünmeden hareket etmek bugün bana çok daha farklı geliyor. Şimdi geçmişe baktığımda, o zamanki hatalarımı kendimi sürekli suçlamak için değil, aynı şeyleri tekrar yaşamamak için birer ders olarak görmeye çalışıyorum.