Üniversitedeki arkadaşlıklar hep mi kötüdür?

Üniversitede gerçekten iyi insanların da var olduğunu düşündüğüm bir arkadaş grubum olmuştu. Yurt ortamı dışında arkadaşım yoktu zaten. İlk kez hayatımda kendimi çok yakın hissettiğim insanlarla karşılaştığım için her şekilde onlara kendimi açmıştım. Kendim olmuştum. Ancak bir süre sonra sadece bir erkek olayı yüzünden aramız açıldı tekrar düzeldiğini sanmıştık ama bilirsiniz kızlar çaktırmadan nefret besler. Bu süreç içerisinde tartışığım arkadaşımla diğerleri inanılmaz samimi olurken bana karşı cephe aldıklarını hissettim. Ben kimsenin etlisine sütlüsüne karışmayan birinden nefret etsem de bir süre sonra sıkılıp bunalan bi insanım ve gelip buna rağmen olmadığım şekilde beni kötü bi insanmışım yargılayıp bu yönde imalarda bulundular hep. Psikolojik şiddet inanılmaz ağır geldiği için her gün gizli gizli ağlardım. Ve özgüvensiz yanlarımı bildikleri için bu yönden vurdular. Bir gün tamamen dışlandığımı hissettiğimde odamı değiştirdim ve bu bana karşı, biz bir şey yapmamıştık niye gitti diye düşündükleri için, daha çok nefret beslemelerini sağladı devamında zorbalık yaptılar. İnanılmaz psikolojim yıprandı, çok iyi ve mükemmel insanlarla tanıştığımı düşünürken tamamen tersi olduğu suratıma tokat gibi çarptı. Bazen içimdekileri döküp nefret kusmak istiyorum onlara karşı ama elimden sadece içim buraya dökmek geldi. Umarım hayatın acı gerçeklerini en aşır şekilde öğrenirler…